Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΝΟΣ ΓΕΥΜΑΤΟΣ

Γραφείο - τραπέζι

Κάθομαι στο γραφείο και χαζεύω προς το παράθυρο. Ο καιρός μία κλείνει, μία ανοίγει... Τη μια στιγμή τρομερή λιακάδα κι έπειτα καταιγίδα με χαλάζι. Μασουλάω λίγη πρασόπιτα από χέρι. Στο μικρό κίτρινο βίντατζ ταπεράκι έχει και δύο μπιφτέκια (ω ναι, τα γνωστά) από χθες. Δεν είναι αυτό που λες «απολαμβάνω το φαΐ μου», απλώς τρώω γιατί πρέπει. Η μοναξιά του γεύματος!


Θυμάμαι πριν από χρόνια σε ένα ταξίδι μου στη Ρώμη είχα εκστασιαστεί που έβλεπα τους ντόπιους να κάνουν διάλειμμα για μεσημεριανό. Να βγαίνουν στις τρατορίες, σχεδόν να τις κατακλύζουν! Και να τα σπαγγέτι, να τα πιάτα με κρεατικά, να το γλυκάκι κι ο καφές. Πολιτισμός! Ζήλεψα. Προσπάθησα να το εφαρμόσω και εδώ. Μια μέρα στην εφημερίδα φύγαμε από το γραφείο και πήγαμε για φαγητό σε κοντινό ταβερνάκι. Ε, δεν το ξανακάναμε. Συνηθίσαμε να τρώμε σε αυτά τα αλουμινένια κεσεδάκια, στα ταπεράκια που προσπαθούν να μεταφέρουν κάτι από σπίτι, στο γραφείο. Μόνοι, απομονωμένοι... Τώρα έβγαλε πάλι ήλιο!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου