Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2017

Η ΖΩΗ ΚΛΕΒΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Κανένα σχέδιο

Μουδιασμένος παρακολουθώ το κενό. Συντετριμμένος εώς έναν βαθμό. Δεν κάνω σχέδια, δεν μπορώ άλλωστε. Ανατροπή. Τι αλλόκοτη ημέρα (και) η σημερινή. Περπατώ στους δρόμους, ανεβαίνω σε μετρό και σε λεωφορεία. Το κινητό στη δόνηση. Αχ! Κάνε να έρθει μια καλή είδηση. Μια ανάσα σου ζητώ, τίποτε άλλο.


Πρωί, μεσημέρι, βράδυ. Χαμένος μες στην πόλη. Βρέχει, δεν σταματά καθόλου σήμερα. Λες και με λυπάται ο ουρανός, ή μήπως όχι; Πάω πάνω - κάτω στα βρεγμένα πεζοδρόμια. Κόσμος πολύς κάνει το ίδιο. Εγκλωβισμένοι και μόνοι. Δωσ' μου μια ανάσα ρε Φίλε! Μια ανάσα. Τόσα πολλά σου ζητώ;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου