Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΜΟΝΟΙ

Ξεστόλισμα τέλος

Κάθομαι σχεδόν κοιμισμένος σε ένα βαγόνι του μετρό. Κοιτάζω σταθμούς, αποβάθρες και επιβάτες να έρχονται, να φεύγουν, να χάνονται... Λίγο πριν με πάρει ο ύπνος στήνω αυτί στην κουβέντα δύο γυναικών απέναντί μου. Ο ποπός της μιας έχει πάρει αέρα τώρα στις γιορτές και δεν λέει να μαζευτεί. «Πως θα κλειστώ ξανά μέσα; Πες μου», αναρωτιέται η μία. «Θα κάνει κρύο, θα αναγκαστείς», τής λέει η άλλη. «Κι έπειτα, έχω να καθαρίσω και το σπίτι. Βρωμάει. Αύριο αν είναι», συνεχίζει η πρώτη, η... νοικοκυρά! Η φίλη της όμως είναι πιο οργανωτική. «Θα έρθω αύριο μετά τη δουλειά, κατά τις 4, να σε βοηθήσω. Να πιούμε πρώτα έναν καφέ και ξεκινάμε», της προτείνει. Η... νοικοκυρά όμως αντιπροτείνει να το κάνουν από βδομάδα! Κάπως έτσι δεν είμαστε όλοι μετά τις γιορτές; Με ένα σπίτι γεμάτο στολίδια και αντικείμενα που πρέπει να μαζευτούν τις προσεχείς ημέρες συνοδευόμενο με καθαριότητες.


Εγώ αποφάσισα να το κάνω σήμερα. Ξεκίνησα από νωρίς το πρωί. Ξεστόλισμα, μάζεμα και αποθήκευση των Χριστουγεννιάτικων μου πήρε -όπως πάντα- ελάχιστη ώρα. Τα δύσκολα ξεκίνησαν μετά που είχα γενική φασίνα του σπιτιού. Και τώρα απολαμβάνω το αποτέλεσμα. Ενα καθαρό μεν, άδειο σπίτι δε. Η αλλαγή της εποχής μετά τις γιορτές δεν είναι πάντα κάτι εύκολο. Εχουμε όμως την Άνοιξη που έρχεται και το Καλοκαίρι παρακάτω και η ζωή μας κύκλους κάνει.


Κάθομαι στον καναπέ και κοιτάζω το μέρος όπου μέχρι πριν από λίγο στεκόταν υπερήφανο και πανέμορφο το δεντράκι μου. Τώρα βρίσκεται στην αποθήκη. Με έβγαλε και φέτος ασπροπρόσωπο και ξεκουράζεται για δέκα μήνες, μέχρι τον ερχόμενο Νοέμβριο. Σε μια από τις κούτες έγραψα και την παραδοσιακή -πια- «χρονοκάψουλα». Το γραμματάκι προς τον εαυτό μου που θα ανοιχθεί σε δέκα μήνες. Εκεί μέσα έχει τις σκέψεις που έκανα σήμερα, να, πριν από λίγο. Για να δούμε άραγε πως θα με βρουν οι επόμενοι μήνες του 2017!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου