Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ

Αφανείς ήρωες

Δεν θα σταματήσω να το γράφω: η αλληλεγγύη που υπάρχει μέσα στα νοσοκομεία δεν υπάρχει. Λες και εκεί πέρα μας βγαίνει ο καλύτερός μας εαυτός. Είμαι στον Ευαγγελισμό για ένα οικογενειακό θέμα. Με έχει εκπλήξει η ευγένεια των συγγενών των αρρώστων όσο τίποτε άλλο. Οταν όλοι πάνω - κάτω περνάμε το ίδιο λούκι έχουμε κατανόηση ο ένας για τον άλλον, γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι. Στο απέναντι κρεβάτι είναι μια κυρία από το Αγρίνιο που έχει τον άντρα της μέσα. Αφού μας κερνάει και αυτή και οι κόρες της, κοιτάζει έναν παππού που βρίσκεται παραδίπλα μόνος του. Η τραπεζοκόμος του έχει φέρει φαγητό όμως εκείνος δεν μπορεί να το κόψει. Η κυρία από το Αγρίνιο τον πλησιάζει, του κάνει το φαγητό μπουκίτσες και τον βοηθά. Επειτα τον βοηθώ κι εγώ να φτάσει μέχρι την τουαλέτα και μετά βοηθώ μια κοπέλα να σηκώσουμε μαζί το κρεβάτι του πατέρα της.


Τις προηγούμενες ημέρες νοσηλευόταν στον θάλαμο και ένας νεαρός μετανάστης. Ησυχος, όλη μέρα ήταν στο κινητό του. Μας ζητούσε φορτιστή, τον κερνούσαμε και τυροπιτάκια. Μια μέρα ήρθε το παιδάκι του να τον δει. Χθες πήρε εξιτήριο. Μακάρι όλα να του πάνε καλά και να φτάσει κάποτε στους γονείς του στη Γερμανία. Κάθε φορά που κάποιος πάει για νεράκια, ρωτά και τους άλλους εάν χρειάζονται κάτι. Κι έπειτα είναι το ενδιαφέρον που δείχνει ο ένας για τον άλλον: «Κοιμήθηκε καλά», «Τι λένε οι γιατροί», «Πότε βγαίνετε», ρωτάμε με λαχτάρα περιμένοντας τα καλά νέα που εάν φτάσουν στον άλλον, ε, δεν μπορεί θα έρθουν και σε μας! Τα νοσοκομεία μας βγάζουν τα καλύτερά μας στοιχεία. Αν, αχ μακάρι να συνέβαινε, αν μπορούσαμε αυτή την αλληλεγγύη, τον σεβασμό και την ευγένεια να τη βγάζαμε και στον έξω κόσμο, πόσο καλύτερη θα ήταν η κοινωνία μας...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου