Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

ΖΩΗ ΣΕ ΚΟΜΜΑΤΙΑ

Ελπίζοντας

Τι είναι η ζωή; Λίγο σαν φέτες καρπούζι. Ενα κομμάτι είναι το οικογενειακό, ένα άλλο το προσωπικό, ένα άλλο το επαγγελματικό. Και κάπου εκεί ανάμεσα βρισκόμαστε κι εμείς, μοιρασμένοι σε κομμάτια, σχεδόν διχασμένοι κάποιες φορές. Τις τελευταίες ημέρες έχω φρικτές τύψεις. Σου έχει τύχει φαντάζομαι. Ενα κομμάτι της ζωής σου να λειτουργεί ομάλα και ταυτόχρονα ένα άλλο να παραμένει στάσιμο, ακίνητο, δίχως εξέλιξη.


Τις τελευταίες ημέρες έχω φρικτές τύψεις. Που δεν μπορώ να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων; Που η ζωή μου, αναπόφευκτα, συνεχίζεται; Που κάνω όνειρα για την επόμενη ημέρα, πως μπορεί να γίνει και αλλιώς... Σήμερα μυρίζει Άνοιξη. Υπό άλλες συνθήκες θα χαιρόμουν πολύ. Ερχεται η αγαπημένη μου εποχή... Δεν μπορώ. Οχι, ακόμη. Οχι, μέχρι να μαζέψω όλα τα κομμάτια μου...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου