Τρίτη, 21 Φεβρουαρίου 2017

Σ' ΑΓΑΠΩ ΠΟΛΥ

Αντίο μπαμπά μου

Σου κρατώ το χέρι. Το κουρασμένο σου χεράκι... Πόσο έχεις υποφέρει το τελευταίο διάστημα. Ξαφνικά δεν είμαι στο δωμάτιο του νοσοκομείου, αλλά στον δρόμο κάτω από το μεγάλο πάρκο. Με τις παλάμες σου μου σκεπάζεις το πρόσωπο. Είναι το παιχνίδι μας. Περπατώ και με καθοδηγείς. Σκοτάδι! Αλλά και γέλια! Μπαμπά μου...


Πονάει το κορμί σου. «Βασίλη μου», μου λες. «Τρίψε μου τα πόδια»! Σου τρίβω τα ποδαράκια και τις γάμπες. Εχουν αδυνατίσει πολύ. Σε ανακουφίζει. Τώρα δεν είμαστε στον Ευαγγελισμό, αλλά στο στενάκι, κάτω από το σπίτι. Μου μαθαίνεις ποδήλατο χωρίς τις βοηθητικές ρόδες. «Μπράβο» μου φωνάζεις κι εγώ όλο υπερηφάνεια που τα έχω καταφέρει μόνος μου γυρίζω πίσω για να σε δω. Τρώω τα μούτρα μου. Βάζω τα κλάματα. Με αγκαλιάζεις. Μπαμπά μου...

Σήμερα με κοιτάζεις με ένα βλέμμα περίεργο, σχεδόν σαν να θες να με γνωρίσεις καλύτερα. Σαν να με βλέπεις για τελευταία φορά. «Βασίλη μου, αγάπη μου, πως θα σου τα ξεπληρώσω όλα αυτά», μου λες και η φωνούλα σου, η γλυκιά σου φωνούλα, ίσα που βγαίνει. Τώρα είμαστε Καθαρά Δευτέρα, στην εξοχή. Και πετάμε χαρταετό. Με μεγάλη ουρά! Και κάθε τόσο του στέλνουμε και γράμματα. Μπαμπά μου...

Πίσω στο δωμάτιο. Ξαπλωμένος στο κρεβάτι... Μοιάζεις ανήμπορος. Για μένα όμως είσαι το ίδιο δυνατός όπως πάντα. Οπως τα Χριστούγεννα του 2015, στη Στεμνίτσα. Οταν έσκαβα λάκκους για να φυτέψουμε κάτι ελατάκια και είχα κουραστεί. Και μετά ανέλαβες εσύ και το έφερες εις πέρας. Η Στεμνίτσα σου η αγαπημένη. Και δική μου αγαπημένη. Την αγαπώ το ίδιο, αγάπη που εσύ μου μετέδωσες... Δεν θα ξαναπάμε μαζί. Μπαμπά μου...

Μπαμπά μου... Αγαπημένε μου! Νιώθω απέραντη θλίψη μέσα μου, μα και γαλήνη. Οσα δείξαμε και είπαμε ο ένας στον άλλον αυτές τις τελευταίες εβδομάδες δεν τα είπαμε μια ολόκληρη ζωή. Πόσο θέλω να σου μοιάσω έστω και λίγο. Να είμαι το ίδιο δυνατός, το ίδιο εργατικός, το ίδιο φιλότιμος, το ίδιο πονόψυχος... Πάνε λίγες ώρες που έφυγες από κοντά μας. Σου κρατούσαμε το χέρι, κοιμήθηκες γλυκά. Σε νίκησε η κωλοαρρώστια. Μα, να ξέρεις κάτι: στα δικά μου μάτια εσύ είσαι ο ΝΙΚΗΤΗΣ! Γιατί όταν άρχισε να σε καταβάλει η ασθένεια, δεν την άφησες να σε διαλύσει, αλλά επέλεξες να φύγεις όταν εσύ το ήθελες και με τον δικό σου τρόπο. Αχ μωρέ μπαμπάκα. Και τι δεν θα 'δινα να σε είχα κοντά μου λίγο ακόμη. Να μου λες τις ιστορίες σου και δεν θα σου φώναζα να χαμηλώσεις την τηλεόραση. Δεν χρειάστηκε να σου πω «Σ' ΑΓΑΠΩ ΠΟΛΥ»! Σου το έδειξα με τις πράξεις μου, με το βλέμμα μου, με τα δάκρυα που δεν μπόρεσα να κρύψω. Εκεί που βρίσκεσαι τώρα, θέλω να με προσέχεις, όπως έκανες τόσα χρόνια και να με προστατεύεις. Σ' αγαπώ μπαμπά! Μπαμπάκα μου...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου