Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2017

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΗ ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗ

Μπιτς πάρτι από τα λίγα

Δεν θυμάμαι πολλά από εκείνη τη μαγική βραδιά. Παιδάκι ήμουν. Θυμάμαι όμως τον θείο Δημήτρη που πήρε τον γιο του -Βασίλης κι αυτός- κι εμένα και μας πήγε στη Βουλιαγμένη. Η πλαζ γεμάτη κόσμο, η άμμος παγωμένη και υγρή. Στρώσαμε ψάθες και πετσέτες. Εκανε ζέστη. Με τον ξάδερφό μου βουτήξαμε στα σκοτεινά νερά. Στο βάθος μια σχεδία και τα τραγούδια του Λουκιανού. Δεν έδινα και τόση σημασία τότε, το παιχνίδι στο νερό είχε περισσότερο νόημα για μένα. Ομως τη βραδιά αυτή ακόμη τη θυμάμαι. Τόσα χρόνια μετά! Εγραψε τελικά μέσα μου. Οπως έγραψαν και τα τραγούδια του Λουκιανού.


Εφυγε ο Λουκιανός Κηλαηδόνης και μαζί του πήρε και τα καλύτερά μας χρόνια. Τα θερινά σινεμά είχαν φύγει χρόνια τώρα, όπως και το γιασεμί που σπάνια πια συναντώ. Μεγαλώνουμε ρε γαμώτο. Και το κοντέρ μας έχει γράψει πολλά χιλιόμετρα... Και φεύγουν οι άνθρωποι που θεωρούσαμε πως πάντα θα είναι εδώ, μαζί μας. Κι ύστερα μένουμε ολοένα και πιο μόνοι, πιο φοβισμένοι...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου