Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Η ΖΩΗ ΜΕΤΑ

Ολα ίδια, όλα αλλιώς

Εχουν περάσει ήδη 3 εβδομάδες από τότε που έφυγε ο μπαμπάς... Μου φαίνεται παραπάνω, σαν 6 μήνες, αλλά ταυτόχρονα και σαν να μην συνέβη ποτέ. Συναισθήματα μπλοκαρισμένα, δάκρυα που ξέχασαν να βγουν και μια ζωή να έχει επιστρέψει σε... φυσιολογικούς ρυθμούς. Γίνεται και αλλιώς; Καθημερινά ζω το «πρώτη φορά μετά». Από τα πιο απλά, μέχρι τα πιο δύσκολα. Πρώτη φορά μετά τον θάνατο του μπαμπά (το γράφω και είναι σαν να λέω για κάποιον τρίτο) που έστυψα πορτοκάλια, καθάρισα τα μπαλκόνια, άναψα τζάκι, πήγα στη Φασκομηλιά για περπάτημα, μπήκα στο μετρό, δούλεψα από το γραφείο... Πρώτη φορά που πήγα Στεμνίτσα, πρώτη φορά μετά... Ολα πια στο μετά!


Τελευταία όμως το μυαλό μου παίζει περίεργα παιχνίδια. Εκεί που πάω να σκεφτώ κάτι για να το μοιραστώ με τον μπαμπά, εκεί προσγειώνομαι απότομα. Μάλλον σιγά - σιγά το σοκ ισορροπεί με τη σκληρή πραγματικότητα... Ολα μοιάζουν τόσο ίδια, μα είναι τόσο διαφορετικά... Χθες για πρώτη φορά κατέβηκα -μετά από μήνες- στη θάλασσα για τρέξιμο. Την παραλία στην οποία πηγαίναμε όταν ήμασταν μικρά (θυμάσαι μπαμπά μου κι εκείνο το καλοκαιρινό νυχτερινό μπάνιο με τους θείους και τα ξαδέρφια;). Στην παραλία που τα τελευταία χρόνια πήγαινες μόνος, αφού εγώ είχα άλλες παρέες και πήγαινα αλλού. Βρέθηκα εκεί την ώρα που έδυε ο ήλιος ανανεώνοντας το ραντεβού του για το επόμενο πρωινό. Μόνο που σε αυτό το ραντεβού δεν θα είναι όλοι παρόντες*.

* Αφιερώμενο και στη φίλη από το γυμναστήριο, τη Νατάσσα, που «πέταξε» για αλλού, για να χαρίζει εκεί το χαμόγελό της... Πολύς πόνος ρε φίλε τελευταία...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου