Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΤΑΣΗ: ΤΡΙΠΟΛΙΣ

«Περιμένοντας» το τρένο

Συννεφιά, μουντάδα, κρύο, τοπίο βόρειας Ευρώπης και κάπου στο βάθος ένα σκυλί γαβγίζει καθώς πλησιάζω προς τα μέρη του. Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2017. Βρίσκομαι και πάλι στην Τρίπολη και την κάνω... κότσο. Περπάτω στην πόλη, στα παρκάκια, στους πεζόδρομους, μυρίζω τον καπνό από τις σόμπες και τα τζάκια, κάποτε φτάνω και στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό. Αναμνήσεις έρχονται στον νου. Το 1992 που ήμουν στρατιώτης στο πεζικό εδώ έφτασα.  Ψαρωμένος, μικρό παιδί τότε...


Ο σταθμός δεν λειτουργεί. Το τρένο δεν περνά πια από δω. Είναι όμως καλοσυντηρημένος, έχει και φύλακα, αυτόν με τον σκύλο, οπότε κανείς δεν μπορεί να προξενήσει φθορές, όπως έχουν γίνει στους παλαιούς σταθμούς Αθηνών και Πειραιώς.



Περπατώ στην αποβάθρα. Η ταμπέλα γράφει «Τρίπολις»! Θαυμάζω την αρχιτεκτονική, όμοια με αυτές που έχουν όλοι οι σταθμοί ανά την Ελλάδα. Τι όμορφη αισθητική. Κοιτάζω τις γραμμές, ως εκεί που φτάνει το μάτι μου. Τρένο πουθενά, ούτε σφύριγμα, ούτε τίποτα. Μόνο κάτι παρατημένα βαγόνια παραδίπλα, σκουριασμένα και μουλιασμένα από τον κρύο Χειμώνα της Τρίπολης.

 

Η φύση στον σταθμό... οργιώδης. Τα δέντρα πανύψηλα και δίχως φύλλα. Νιώθω λες και βρίσκομαι στο Βερολίνο, λες και είμαστε στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Κάπου κάπου κάτι κοράκια σπάνε την ηρεμία με τα κρωξίματά τους. Σκέψεις με κατακλύζουν, έρχονται, φεύγουν, πάνε, χάνονται...



Περπατώ στο λιγοστό χιονάκι, ανεβαίνω σε κάτι μηχανήματα, από αυτά που συντηρούν τις γραμμές, αν δεν κάνω λάθος... Περιμένω τον νέο χρόνο με ανυπομονησία. Τότε δεν ήξερα τι με περιμένει, τώρα πια ξέρω, το βιώνω. Ηθελα καιρό να γράψω για την επίσκεψη αυτή, όμως με... κατάπιε η ζωή.


Κάθομαι τώρα και κοιτάζω τις φωτό και ταξιδεύω μερικές εβδομάδες πίσω. Θα ήθελα πολύ να μπω σε ένα τρένο, χωρίς δρομολόγιο κι όπου με βγάλει. Να χαζεύω από το παράθυρο κι ας φτάσω μέχρι... Σκοτία. Τα αγαπώ τα τρένα. Φαντάσου λέει σε ένα οικόπεδο να είχα δύο βαγόνια, αντί για σπίτι. Να ήμουν κάτι σαν ένας μόνιμος ταξιδευτής. Μα, θα μου πεις, ταξιδευτές δεν είμαστε κι εμείς στη ζωή; Και μάλιστα χωρίς σαφές δρομολόγιο...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου