Πέμπτη, 23 Μαρτίου 2017

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΑΣ

Ειρήνη υμίν

Στο ασφυκτικά γεμάτο «550» προσπαθώ να πάρω ανάσα, να βολευτώ σε μια γωνίτσα, να... ξεσαρδελοποιηθώ! Ευτυχώς που -σχεδόν πάντα- στα λεωφορεία φυσούνες η "πίστα" έχει χώρο! Εκεί ξαποσταίνω για λίγο, παίρνω τις ανάσες μου, αφού σήμερα έτρεξα σφαίρα για να προλάβω όλα τα μέσα. Και τότε το μάτι μου πέφτει σε μια γυναίκα που πλέκει. Ναι! Πλέκει ένα γκρι σκουφάκι. Αγχολυτικό, παραγωγικό, περνά και ο χρόνος ευχάριστα... Πάει στον προορισμό της. Κάποτε θα πατήσει το κουμπί της στάσης της και θα κατέβει. Και τότε μπορεί όλα να είναι μια χαρά, όλα όμως να πάνε στραβά...


Να περπατάς ας πούμε στο πεζοδρόμιο, πάνω σε μια γέφυρα, στο στενό της γειτονιάς σου και ένα όχημα, μια βόμβα, μια σφαίρα να έρθει καταπάνω σου. Ετσι, χωρίς λόγο και αιτία. Φαινομενικά τουλάχιστον. Σκέφτομαι όλο εκείνο τον αθώο κόσμο που βρίσκεται στον λάθος πλανήτη, τη λάθος στιγμή. Τον αθώο κόσμο στις Βρυξέλλες, στο Παρίσι, στο Λονδίνο, αλλά και στη Δαμασκό, στην Κωνσταντινούπολη και αλλού... Εφτασα στη στάση μου. Κανονικά και στην ώρα μου. Κατέβηκα. Ολα νορμάλ, όλα ειρηνικά... Σήμερα στάθηκα τυχερός. Πόσοι άλλωστε στη Γη μπορούν να το πουν αυτό με βεβαιότητα;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου