Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

ΖΩΗ ΣΤΗ ΖΥΓΑΡΙΑ

Πότε εδώ, πότε εκεί

Συναισθήματα μπερδεμένα, πρόσωπο παγωμένο, μάτια υγρά... Αλλά και χαμόγελα και επιθυμία για όνειρο και αυτή η ανάγκη για «φυσιολογικότητα». Ζωή στη ζυγαριά. Κάθε μέρα, κάθε στιγμή η δική μου ζυγαριά μετακινείται πότε από δω και πότε από κει... Εκεί που παω να κλάψω, εκεί σκάω κι ένα χαμόγελο και κάπως έτσι νυχτώνει, κάπως έτσι ξημερώνει...


Μνημόσυνο, αναμνήσεις, φωτογραφίες, άδειο κρεβάτι, άδειο σπίτι, άδεια καρδιά... Πηγαίνω στο μνήμα. Το κοιτάζω από μακριά... Δεν πιστεύω το όνομα που γράφει. Δεν γίνεται, δεν μπορεί! Πιο πολύ όμως με σοκάρει αυτό το 2017! Φεύγουν οι άνθρωποι... Οχι κάποτε, αλλά τώρα, να, ούτε καν 40 ημέρες πριν. Και εμείς μένουμε πίσω. Στη δική μας ζυγαριά. Να ζυγίζουμε πότε τον πόνο, πότε τη χαρά, ή αυτό που πλέον είναι χαρά. Ερχονται και φεύγουν οι μέρες. Κι εμείς εδώ. Ζωή το λένε ακόμη!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου