Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

«ΑΚΥΡΩΝΟΝΤΑΣ» ΕΝΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

Γροθιά στο στομάχι

Ενός θανάτου έπεται μια ψυχρή, μα αναγκαία διαδικασία. Οι συγγενείς έχουν να τακτοποιήσουν διάφορα θέματα με τις τράπεζες, την εφορία, το ασφαλιστικό ταμείο κλπ. Σήμερα το πρωί βρέθηκα στο λιμάνι του Πειραιά. Οχι, για να ταξιδέψω, όπως συνέβη πέρυσι το καλοκαίρι με την Αμοργό, αλλά για να καταθέσω τα έξοδα της κηδείας και να ακυρώσω τη σύνταξη του μπαμπά... Ακυρώνεται μωρέ ένας άνθρωπος;


Ανέβηκα το σκοτεινό, μουντό και βρώμικο κλιμακοστάσιο του ΟΑΕΕ στη Λεωχάρους. Στον 3ο όροφο, στις συντάξεις... Η διαδικασία ψυχρή και τυπική λες και δεν επρόκειτο για έναν άνθρωπο. Συμπλήρωσα μηχανικά την αίτηση. Κατέθεσα τα χαρτιά. Παρέδωσα το βιβλιάριο του μπαμπά. Ο υπάλληλος έσκισε τις πρώτες σελίδες και άρχισε να γράφει "ΑΚΥΡΟ" εδώ κι κει! Βούρκωσα! «Σταμάτα βρε μαλάκα», ήθελα να του φωνάξω. «Πως ακυρώνεις έτσι απλά με ένα κόκκινο στιλό έναν άνθρωπο»; Δεν είπα τίποτα, μόνο έκρυψα τα δάκρυά μου. Σαν ρομπότ κατευθύνθηκα προς την έξοδο. Στο λιμάνι είχε κίνηση. Μια κυρία κατασπάραζε το σουβλάκι της... Είδα και 2-3 ταξιδιώτες. Η ζωή εκεί έξω συνεχιζόταν με «κανονικούς» ρυθμούς...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου