Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΟΥ... ΗΛΙΑΚΟΥ

(δεν) Τρέχει, τρέχει, τρέχει το (καυτό) νερό

Ε, ναι! Το παραδέχομαι! Εδώ και μερικές εβδομάδες κάνω μπάνιο με κρύο νερό! Ορίστε, το είπα! Ο ηλιακός τα 'παιξε... Ή μάλλον έτσι νόμιζα. Στην αρχή έκανα λίγο τον μαλάκα, όπως ακριβώς σε μια δυσλειτουργική σχέση: «Ελα μωρέ, μια φάση περνάμε, δεν είναι αυτό που νομίζω, είναι και η κρίση», προσαρμοσμένο όμως στον ηλιακό θερμοφίσωνα: «Ελα μωρέ, δεν είχε πολύ ήλιο, συνέχεια συννεφιάζει, που να ζεστάνει το νερό»! ΜΑΛΑΚΙΕΣ! Μέσα μου γνώριζα πολύ καλά πως κάτι τρέχει στην ταράτσα...


Με τα πολλά αποφάσισα να καλέσω υδραυλικό. Τους υδραυλικούς τους έχω λίγο σαν τους γιατρούς και τους ταξιτζήδες. Δεν τους θέλω. Ο παλιός μου υδραυλικός, αυτός που του είχε κάνει σέρβις το καλοκαίρι του 2015, άφαντος. Σε κοσμικό γκαλά το περασμένο Σάββατο είπα τον πόνο μου στη Μίρκα. Εκείνη, που είναι χωμένη παντού, μου σύστησε ένα σούπερ τυπάκο, τον Στέφανο, που ήρθε σήμερα και μου έκανε 2-3 δουλίτσες και θα ξανάρθει γιατί έχω κι άλλα.


Και τι πρόβλημα είχα; Κάποιος μου είχε βουτήξει ένα παξιμάδι από αυτά που χρειάζονται ώστε όταν βράζει το νερό να μην πετάγεται έξω. Αποτέλεσμα; Είχε χυθεί το περισσότερο από τα 10 λίτρα νερό που έχει μέσα και έτσι δεν μπορούσαν να ζεσταθούν οι υαλοπίνακες όσο έπρεπε. Φάε τα κρύα μπάνια Βασιλάκη. Κατέβηκα στο σπίτι, γέμισα τον κουβά με νερό, τον πήγα ταράτσα και γεμίζαμε λίγο - λίγο με το χωνί!


Καθώς ήμουν εκεί πάνω στην ταράτσα και απολάμβανα τη θέα όσο βοηθούσα τον Στέφανο να γεμίσει το νερό, θυμήθηκα τις δεκάδες φορές που με τον μπαμπά κάναμε δουλειές. Μέγας μάστορας εκείνος. Και ένιωσα όμορφα, κοντά του. Και ένα όμορφο αεράκι, σαν αγκαλιά έκανε την Ανοιξη πιο όμορφη και στέγνωσε λίγο τα δάκρυα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου