Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ Η ΜΕΡΑ

Χωρίς ανάσα

Ηταν μία από αυτές τις μέρες. Με συναντήσεις, ραντεβού, διαδικαστικά, μετακινήσεις, καφέ και φαγητό στα πεταχτά, τηλεφωνήματα, συζητήσεις, γράψιμο, μα, πολύ γράψιμο, πιάσιμο στην καρέκλα από την ακινησία και το καλύτερο για το φινάλε: τρελή κίνηση στην Κηφισίας, από αυτές που με πιάνει ασφυξία. Σημειωτόν από το «Δαχτυλίδι» και τα λεωφορεία να αργούν...


«Προαστιακέ, ήρθε η ώρα σου», σκέφτηκα φωναχτά και περπάτησα προς την αντίθετη -από το μποτιλιάρισμα- κατεύθυνση. Εχοντας χάσει το προηγούμενο δρομολόγιο του τρένου, περίμενα σχεδόν 20 λεπτά και μετά ένα μετρό και μετά κι άλλο και μετά ένα λεωφορείο και μετά κι άλλο ένα. Και στα ενδιάμεσα μπόλικο περπάτημα για να καθαρίζει το μυαλό. Η αποζημίωση της ημέρας; Ενα καταπληκτικό ηλιοβασίλεμα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου