Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

ΘΑ ΣΕ ΒΡΕΙ ΟΠΟΥ ΚΙ ΑΝ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ

Πένθος στη γωνία

Ξυπνάω... Περπατώ... Μετακινούμαι... Εργάζομαι... Γελάω... Θυμώνω... Σκέφτομαι... Ελπίζω... Ονειρεύομαι... Απογοητεύομαι... Πέφτω... Σηκώνομαι... Τρώω... Ζω... Κοιμάμαι... Ξυπνάω και... πάλι από την αρχή. Και ξαφνικά χρειάζεται μόλις μια μικρή εικόνα, ένα τόσο δα ερέθισμα για να φέρει στην επιφάνεια το τραύμα μου...


Ενα δάκρυ κυλά στο μάγουλο πίσω από το γυαλί ηλίου, πλάι στους ανυποψίαστους συνεπιβάτες μου. Κι εκείνο το σφίξιμο στην κοιλιά που μου φέρνει λυγμούς. Παίρνω βαθιά ανάσα, ηρεμώ, το φρενάρω. Οχι τώρα, όχι εδώ... Το πένθος παραφιλά στη γωνία και με βρίσκει ακόμη και στα λαγούμια του μετρό. Είναι όμως και γλυκός πόνος, γιατί ξυπνά το συναίσθημά μου, αυτό που οι άμυνές μου προσπαθούν να καταπιέσουν. Δεν είναι πως ξέχασα! Πως μπορώ άλλωστε;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου