Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

ΟΙ ΙΠΠΟΤΕΣ ΤΟΥ ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΥ

Καβαλάρηδες από... κούνια

Μου αρέσουν πολύ οι περπατάδες. Να μπερδεύομαι ανάμεσα στον κόσμο, να ακούω τις φωνές, τις ομιλίες, τις φωναχτές τους σκέψεις. Συνήθως φρικάρω με αυτά που φτάνουν στα αυτιά μου, όμως πάντα υπάρχει και κάτι καλό να εστιάσω. Οπως τις προάλλες που βρέθηκα σε μια από τις αγαπημένες γειτονιές του κέντρου, στο Κουκάκι. Περπατώντας σε έναν ανοιξιάτικο πεζόδρομο έπεσα πάνω σε κάτι μικρούς ποδηλάτες που ετοιμάζονταν για... κόντρα. Πόση ευτυχία μπορεί να χωρέσει Θεέ μου σε ένα μικρό πλακόστρωτο;


Τα παιδιά είχαν παραταχθεί με τα ποδηλατάκια τους σε μια νοητή γραμμή. Αλλα φορούσαν κράνη, άλλα όχι. Περίμεναν το σύνθημα από τον φίλο τους που στεκόταν απέναντι και αμέσως ξεκίνησαν για να χαθούν στο κοντινό πλατειάκι και να επιστρέψουν δριμύτερα. Φωνές και γέλια γέμισαν τον χώρο και εγώ σαν τουρίστας καθόμουν και τα χάζευα με ζήλια, οφείλω να παραδεχθώ.


Μου θύμισε και τα δικά μου παιδικά χρόνια. Τότε που η... συμμορία κατέβαινε στον δρόμο (τότε δεν περνούσαν συχνά αυτοκίνητα) και με τα ποδηλατάκια όργωνε δρόμους, πάρκα και πλατείες. Ωραίες εποχές. Ανέμελες εποχές.


Τώρα πια δεν έχω ποδήλατο... Εχει βάλει κάτι ο Δήμος μας. Ολο λέω να πάω να νοικιάσω ένα, όλο όμως κάτι με σταματά. Τι κι αν η καρδιά μου χτυπά το ίδιο δυνατά όπως αυτών των μικρών μου φίλων στο Κουκάκι. Μάλλον μεγάλωσα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου