Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ

Μακέτα ονείρου

Εχω λατρεία με τα αεροπλάνα. Από μικρό παιδί. Μια λατρεία που κρατά έως σήμερα. Παλαιότερα ήθελα να γίνω πιλότος. Θυμάμαι την πρώτη φορά που ο οφθαλμίατρος μου διέγνωσε μυωπία έβαλα τα κλάματα και όλο το βράδυ έκλαιγα με λυγμούς. Ενα όνειρό μου είχε καταστραφεί, καθώς τότε ήξερα πως εάν δεν βλέπεις καλά πιλότος δεν γίνεσαι. Λες και αυτό ήταν το μόνο που πρόβλημα... Εκτοτε πολλά άλλαξαν σε μένα, μεγάλωσα, ωρίμασα, έκανα λέιζερ στα μάτια, πλέον βλέπω καλύτερα (εκτός από τα πολύ μικρά γράμματα, μην το πεις καν αυτό που σκέφτεσαι), τα βρήκα με τον εαυτό μου, προσπάθησα να εργαστώ σε αεροπορική εταιρία ως πλήρωμα καμπίνας, δεν τα κατάφερα και τελικά με κέρδισε η Γη. Ομως κάθε φορά που ακούω αεροπλάνο τα μάτια μου στρέφονται προς τον ουρανό. Και τα χαζεύω με την ίδια λατρεία, όπως τότε που έλεγα στον μπαμπά «θα πάρουμε αεροπλανάκι» κι εκείνος δεν μου χάλαγε χατίρι.


Εκείνο το Μαγιάτικο απόγευμα στον ουρανό το έψαχνα, στο έδαφος το βρήκα. Περπατούσα στα Καμίνια του Πειραιά. Μια περιοχή που άλλοτε έσφιζε από ζωή και εργοστάσια και σήμερα βιώνει μια παρατεταμένη παρακμή περιμένοντας μια ανάκαμψη που όμως δεν λέει να έρθει. Δίπλα σε κάτι παρατημένες γραμμές του τρένου, κοντά στα σκουπίδια το μάτι μου έπεσε σε ένα μικρό θαύμα!


Κάποιος είχε παρατήσει τη μακέτα ενός αεροδρομίου! Δίχως πολλή σκέψη έσκυψα και τη μάζεψα! Είχα πλέον το δικό μου αεροδρόμιο. Η μακέτα ήταν ελαφρώς κατεστραμμένη, όμως το δωράκι που είχα βρει με έκανε ιδιαίτερα ευτυχισμένο. Θυμήθηκα τα παιδικά μου χρόνια, που έπαιζα με τα αεροπλανάκια μου... Σε μια ξύλινη επιφάνεια είχα χαράξει με κιμωλία δύο διαδρόμους προσγείωσης και απογείωσης και έπαιζα με τις ώρες. Τα βράδια έσβηνα το φως στο δωμάτιο και έβαζα έναν φακό κολλητά με τον διάδρομο ώστε το αεροδρόμιό μου να λειτουργεί και τη νύχτα...


Εχω μια μεγάλη συλλογή από αεροπλάνα, αφού είχα αγοράσει κάποια μοντέλα τριπλά και πενταπλά ώστε να έχω στόλο! Κάποια τα έδωσα στον ανιψιό μου τον Γιώργο. Τα υπόλοιπα βρίσκονται σε ένα κουτί. Δεν θα ξαναβγούν για να παίξουν. Κάθονται στο σκοτάδι, όμως περιμένουν εκείνη την ημέρα που ίσως βγει και πάλι το παιδί που κρύβω μέσα μου και πετάξουμε μαζί στο όνειρο...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου