Δευτέρα, 15 Μαΐου 2017

ΚΑΝΟΥΜΕ ΟΝΕΙΡΑ...

...σαν κι αυτά που κάνουν τα παιδιά

Είχα τη χαρά και την τύχη (γιατί περί τύχης πρόκειται) να βρεθώ σε ένα Δημοτικό σχολείο της γειτονιάς μου για να παραλάβω τα ανιψάκια μου. Ηταν Σάββατο και τα παιδιά βρίσκονταν εκεί για μάθημα πιάνου. Μπήκα στο κτίριο ελαφρώς διστακτικά. Είχα να μπω σε σχολείο αρκετό καιρό, από δύο Χριστούγεννα πριν σε μια σχολική εορτή. Τώρα το σχολείο ήταν άδειο, με ελάχιστα παιδάκια μέσα. Το βλέμμα μου έπεσε σε ένα σύνθημα - γκράφιτι γραμμένο στον τοίχο...


«Γιατί τίποτα δεν συμβαίνει αν πρώτα δεν είναι όνειρο», έγραφε το σύνθημα και αμέσως σκέφτηκα πόσο σημαντικό είναι να δίνουμε στα παιδιά, στους μικρούς μαθητές, στους αυριανούς πολίτες το έναυσμα να ονειρεύονται, να σχεδιάζουν, να φαντάζονται και έπειτα να προσπαθούν να το κάνουν πραγματικότητα. Σημαντικό μάθημα για τα παιδιά, σημαντικό μάθημα και για εμένα όμως που τελευταία κάπως έχασα τον δρόμο μου και έπαψα να ονειρεύομαι. Ή μάλλον έτσι νόμιζα. Διότι στο πίσω μέρος του μυαλού μου και όνειρα υπάρχουν και επιθυμίες και γλυκές σκέψεις, απλώς με τη μιζέρια της καθημερινότητας φαντάζουν παγωμένα και μακρινά...


Φεύγοντας από το Δημοτικό με ένα ανιψάκι στο κάθε χέρι μου σταμάτησα στον διάδομο και χάζεψα κάτι ζωγραφιές του Β2. Τα παιδιά ζωγράφισαν ένα περίεργο λουλούδι που κάπου το είδαν και το αντέγραψαν. 19 ζωγραφιές καθεμία διαφορετική, όλες ιδιαίτερες και ξεχωριστές να στέκουν υπερήφανες και να "φωνάζουν" την προσωπικότητα του κάθε μαθητή. Ολες γεμάτες χρώμα, ζωντάνια, ένταση... Εφυγα από το σχολείο με αισιοδοξία και χαρά. Ονειρευτείτε ρεεε...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου