Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ: ΑΛΕΠΟΧΩΡΙ

Ο δικός μας... Αγιος Δομίνικος

Κυριακή, ήλιος, παρέα, εκδρομή! Επιβίβαση στο όχημα με κατεύθυνση προς Ελευσίνα. Λίγο μετά τα διόδια, στην έξοδο για Μέγαρα κάνεις δεξιά και σε μερικά χιλιόμετρα βρίσκεσαι στα δυτικά της Αττικής, στον Κορινθιακό κόλπο σε ένα τοπίο που θυμίζει τροπικό νησί. Τα δέντρα σβήνουν στα πριβέ κολπάκια που... δαντελώνουν την ακτή και σε περιμένουν να τα ανακαλύψεις.



Ασπρα και γκρι βότσαλα βρίσκοντα στρωμένα πλάι στο νερό προσκαλώντας τον επισκέπτη να ξαπλώσει επάνω τους και να αφήσει τη θερμότητά τους να πάρει μακριά από το σώμα σου τον Χειμώνα. Τα τιρκουάζ νερά και η θέα των δέντρων που κυριολεκτικά κρέμονται στους από πάνω βράχους δεν μπορεί να σε αφήσουν ασυγκίνητο.



Ξαπλώνω στα βότσαλα. Αφήνω τον ήλιο να κάνει τη δουλειά του. Διαβάζω το βιβλίο μου. Με παίρνει ο ύπνος. Κάποτε που ξυπνάω αποφασίζω πως ήρθε η στιγμή να βουτήξω. Το νερό δροσερό, όχι όμως αποτρεπτικό στο να μπεις. Σε αυτό βέβαια βοηθά και το κύμα που σε κάνει μούσκεμα και έπειτα έχεις σχεδόν μπει.



Πλατσουρίζω, απολαμβάνω, φεύγω, ζω... Βγαίνω στην ακτή, ξαπλώνω, μαυρίζω, λιώνω στον ήλιο, αφήνομαι στο χάδι του ανέμου και πάλι από την αρχή. Αχ! Αυτή η γλυκιά «ρουτίνα» του καλοκαιριού... Κι εκεί που βρίσκομαι ξαπλωμένος να και το κέρασμα. Μαύρο πολύσπορο ψωμάκι με λαδάκι και γεύση από τυρί. Λουκούμι μετά τη λιγούρα του 5ου μπάνιου. Μα, πάντα η θάλασσα να ανοίγει την όρεξη; Και ξαφνικά... πατουσάκια!
(συνεχίζεται)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου