Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

ΤΑ... ΑΓΡΙΜΙΑ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΦΑΛΗΡΟΥ

Κάνε μου λιγάκι νιάου

Κάτι νιαουρίσματα με έκαναν να πεταχτώ στο παράθυρο. Το κηπάκι του ισογείου είχε γεμίσει με γατάκια! Ενα άσπρο, ένα ασπρόμαυρο και ένα φοβερό γκρι! Βγήκα να παίξω μαζί τους. Μόλις με πήραν είδηση έγιναν καπνός! Εξαφανίστηκαν μεμιάς!


Εσπευσαν να κρυφτούν σε μια μικρή σπηλίτσα κάτω από ένα σιντριβάνι, που λειτουργεί και σαν φωλιά τους. Από κοντά η μαμά τους, να τα φυλά και να μας κοιτάζει με μισό μάτι έτοιμη για τσαμπουκά. Δεν πλησίασα...


Πιο πολύ από όλα αγαπώ το γκρι γατί! Είναι το πιο όμορφο, το πιο τσαχπίνικο, το πιο ιδιαίτερο... Για την ώρα ταΐζουμε τη μαμά, καθώς τα μικρά ακόμη θηλάζουν. 


Μέρα με τη μέρα τα γατάκια δυναμώνουν, ξεψαρώνουν, μας πλησιάζουν περισσότερο, χοροπηδάνε, προσπαθούν να ανέβουν σε κορμούς, δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους. Είναι τα... αγρίμια του Παλαιού Φαλήρου!


Φοβερό όμως έτσι; Και τα μωράκια και τα ζωάκια όταν είναι μπεμπέ αντιδρούν με παρόμοιο τρόπο. Κι εγώ κάθομαι και τα χαζεύω με ένα ηλίθιο βλέμμα στο πρόσωπο!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου