Τετάρτη, 3 Μαΐου 2017

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΑΠΩΛΕΙΑ

Τουβλάκι - τουβλάκι

Ο χρόνος είναι γιατρός! Ετσι λένε. Δεν ξέρω εάν αυτό από μόνο του φτάνει... Σίγουρα χρειάζεται και ο καθένας από εμάς όταν βιώνει μια απώλεια να πάρει τα μέτρα του, να ανασυνταχθεί, να μπει στην άχαρη διαδικασία να καταλάβει πως η ζωή όπως την ήξερε δεν υπάρχει πια... Είναι πολύ σκληρό, όμως αληθινό. Η απώλεια δεν είναι ίδια για τον καθένα από εμάς. Αλλιώς είναι να χάνεις σύντροφο και συνοδοιπόρο μιας ζωής, αλλιώς να χάνεις πατέρα, μάνα, παιδί (αυτό ούτε καν μπορώ να το διανοηθώ)...


Και ξαφνικά βρίσκεσαι αντιμέτωπος με μια νέα πραγματικότητα, γκρεμισμένη. Θα νιώσεις λύπη και θυμό και νεύρα και ματαιότητα για όλα... Θα κλάψεις, θα χτυπηθείς, όμως η ζωή συνεχίζεται. Πρέπει να μάθεις να ζεις με την απώλεια, να βάλεις τα θεμέλια όχι για μια καινούργια ζωή, αλλά για τη ζωή από δω και μπρος. Να ανοίξεις την αγκαλιά σου σε νέους ανθρώπους, νέα ενδιαφέροντα, νέα μέρη, νέες συνήθειες. Δεν μπορείς να προχωρήσεις αλλιώς... Δεν μπορείς όμως να μείνεις και στάσιμος. Για κάποιους είναι πιο δύσκολο, έως ακατόρθωτο, για κάποιους πιο εύκολο. Η ζωή προχωρά και σε θέλει μαζί της. Μαμά μου!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου