Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

ΑΠΟΛΙΤΙΣΤΟΙ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Υπερήφανοι Νεοέλληνες

Η κακοκαιρία των τελευταίων ημερών ήταν απλώς η αφορμή. Αλλωστε δεν χρειάζομαι κάποιον ιδιαίτερο λόγο για να επιστρέψω στο Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Εδώ πραγματικά νιώθεις εκτός Ελλάδας, νιώθεις πολιτισμένος, τυχερός, συνυπάρχεις σε ένα μέρος που σε σέβεται και έχει να σε διδάξει πράγματα.



Εδώ και κάποιους μήνες το Κέντρο Πολιτισμού έχει περάσει στο κράτος. Οπότε έχουμε κάθε λόγο να γκρινιάξουμε. Διότι για κάθε στραβό φταίει πάντα το κράτος. Ωπα! Μήπως κράτος είμαστε και εμείς; Εάν λοιπόν δεν βοηθάμε στο να διατηρηθεί ο χώρος καθαρός και περιποιημένος, δεν μας φταίει κανένα κράτος, μας φταίει ο -πάντα- κακός μας εαυτός...



Προς μεγάλη μου λύπη λοιπόν είδα λίγα (ευτυχώς) σκουπίδια, όμως αρκετά αποτσίγαρα. Για ποιον λόγο όσοι καπνίζουν δεν σέβονται ούτε εδώ τον δημόσιο χώρο; Σε πάρα πολλά σημεία έχει ειδικά σταχτοδοχεία που μπορούν κάλλιστα να τα σβήσουν εκεί. Αυτό με τις πεταμένες γόπες εδώ και κει πρέπει κάποια στιγμή να τελειώνει.



Κάκιστη εντύπωση μου έκανε επίσης το γεγονός ότι ενώ δεξιά και αριστερά από τις εισόδους απαγορεύεται το κάπνισμα σε ακτίνα 8 μέτρων, είδα σβησμένες γόπες έξω από τις πόρτες και πάνω στα μάρμαρα. Πόσο μεγάλη ντροπή. Και οι τόσοι άνθρωποι της ασφάλειας γιατί δεν είπαν κάτι σε εκείνους που κάπνιζαν έξω από τις πόρτες; Παντως μετά από λίγα λεπτά που ξαναπέρασα οι γόπες είχαν μαζευτεί. Οχι όμως και οι κακές νοοτροπίες μας που περιτριγυρίζουν το ΚΠΙΣΝ (οι φωνές ορισμένων επισκεπτών που νόμιζαν ότι βρίσκονταν σε πανηγύρι ήταν το κάτι άλλο) και μας θυμίζουν συνεχώς το νεοελληνικό DNA μας που ζυγό και κανόνα δεν υπομένει...



Εκτός γκρίνιας τώρα, θαύμασα την έκθεση με τις μακέτες του Renzo Piano στον χώρο του Φάρου (θα επανέλθω μες στην εβδομάδα), ενώ ακόμη περισσότερο με ευχαρίστησε που δεκάδες νέοι άνθρωποι είχαν πλημμυρίσει τις εγκαταστάσεις και τα γραφεία της βιβλιοθήκης και διάβαζαν για τις εξετάσεις και τις εργασίες τους. Ανάσα πολιτισμού και εικόνα μιας Ελλάδας που τόσο μας λείπει και τόσο τη χρειαζόμαστε...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου