Δευτέρα, 8 Μαΐου 2017

ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΜΑΣ Η ΑΣΦΑΛΕΙΑ

Με τα «μάτια» της ψυχής

Αυτό με το... Τσάλεντζ Αξέπτεντ που γέμισε το Φέισμπουκ με παιδικές φωτογραφίες με πήγε πολλά χρόνια πίσω. Σε όμορφες κι ανέμελες εποχές. Τελικά μπορεί να κερδίζουμε πολλά μεγαλώνοντας, χάνουμε όμως και πολλά. Ας πούμε χάνουμε την ανεμελιά μας, χάνουμε όμως και το αίσθημα της ασφάλειας που μας περιβάλλει τουλάχιστον όλους όσοι είχαμε την τύχη να γεννηθούμε σε ένα ασφαλές οικογενειακό περιβάλλον. Κάθομαι και χαζεύω τον μικρό Βασίλη στο νηπιαγωγείο. Στις παιδικές φωτογραφίσεις μπροστά από τα δεκάδες δημιουργήματά μας. Χάνομαι στο τότε βλέμμα μου. Τι να σκεφτόμουν άραγε; Ημουν ευτυχισμένος; Είχα αγωνίες; Φόβους; Ενιωθα ασφάλεια και σιγουριά; Δεν θυμάμαι, απλώς θα κρίνω βάσει αυτών που νιώθω σήμερα.


Ναι! Είχα όμορφα παιδικά χρόνια, ανέμελα, τακτοποιημένα, αλλά και με σκανδαλιές και τιμωρίες. Και ίσως να είναι όλα αυτά που έχουν χτίσει αυτή την ηρεμία που με συντροφεύει μέχρι σήμερα. Απλώς πια δεν έχω την ασφάλεια που ένιωθα γνωρίζοντας πως ο μπαμπάς είναι πίσω και όσο είναι εδώ, όλα θα πάνε καλά. Τώρα χρειάζομαι να βρω όλους εκείνους που μου παρέχουν ασφάλεια. Οχι για να αντικαταστήσω τον μπαμπά, μα, για να μπορέσω να πορευτώ με ηρεμία. Και ευτυχώς που υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι γύρω μου να με αγκαλιάζουν με την ασφάλεια που μου παρέχουν... Κι αυτό ρε φίλε εκτός από τύχη είναι και απεριόριστη ευτυχία!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου