Παρασκευή, 5 Μαΐου 2017

ΚΟΛΥΜΒΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ

Βουτιά από λεμόνι

Χθες φεύγοντας από τα δικαστήρια της Ευελπίδων με κατεύθυνση προς Αλεξάνδρας πέρασα έξω από τον Πανελλήνιο. Η μύτη μου δεν με ξεγελούσε. Αυτή η μυρωδιά ήταν κάτι γνώριμο. Χλώριο πισίνας! Φύσικα πέρασα την πόρτα του γυμναστικού συλλόγου και μπήκα μέσα. Μια κλειστή πισίνα βρέθηκε μπροστά στα μάτια μου, κάτι σαν μια όαση στο κέντρο της καυτής πρωτεύουσας. Και μέσα παιδάκια να πάνε πάνω - κάτω με τα χεράκια και τα ποδαράκια τους.


Αμέσως στο μυαλό μου ήρθαν παιδικές μνήμες. Τότε που ο μπαμπάς και η μαμά με πήγαιναν στο κολυμβητήριο της Γλυφάδας (ναι, εκείνο το σούπερ γουάου γυάλινο κτίριο μοντερνιά) και έκανα τα πρώτα μου μπλουμ. Και ύστερα στα αποδυτήρια με το μπουρνουζάκι μου που απολάμβανα μια καραμέλα λεμόνι, ως επιβράβευση της προσπάθειάς μου. Θυμάμαι μια φορά μάλιστα που ο δάσκαλος από την παιδική πισίνα με πήγε σε αυτή των... μεγάλων. Λες να ήμουν αστεράκι στην κολύμβηση και να μην το έμαθα ποτέ;


Επέστρεψα σε αυτό το κολυμβητήριο στη Γλυφάδα το 2013, αυτή τη φορά για να χαρώ τα ανιψάκια μου να κολυμπάνε και να παίζουν με το νερό. Πάντα η μυρωδιά του χλωρίου θα με ταξιδεύει σε εκείνα τα παιδικά χρόνια τότε που ήμουν ευτυχισμένος με ένα πλατσούρισμα και μια καραμέλα λεμόνι...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου