Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Ο ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

Ηρθε στον ύπνο μου

Λένε πως όταν χάνεις ένα αγαπημένο σου πρόσωπο, θα το δεις κάποια στιγμή στον ύπνο σου. Μέχρι στιγμής εγώ τον μπαμπά τον έχω «δει» στην καθημερινότητά μου, σε κάποιες κινήσεις μου, σε κάποιες πράξεις μου, σε κάποιες σκέψεις και εκφράσεις μου, σε κάποιες συμβουλές του που ακόμη ακολουθώ. Πόσο σπουδαίο είναι αυτό! Οι άνθρωποί μας να συνεχίζουν να ζουν μέσα από εμάς, μέσα από τον τρόπο που μας μεγάλωσαν... Δεν είχα καταφέρει ποτέ να δω τον μπαμπά στον ύπνο μου. Δεν ξέρω γιατί. Ισως επειδή στο τέλος είχαμε έναν πολύ γλυκό αποχωρισμό και οι όποιες τύψεις μου είχαν μετριάσει, δεν ξέρω...


Κάθε βράδυ πριν πέσω για ύπνο του έστελνα ένα γλυκό μήνυμα να έρθει να με επισκεφθεί. Χρειάζομαι τη συμβουλή του για κάτι. Μέχρι στιγμής τον είχα αισθανθεί σαν παρουσία στα όνειρά μου. Χθες βράδυ όμως τον είδα! Ηρθε! Στηριζόταν στο πλάι της σκάλας του πατρικού μας. Ιδιος! Οπως παλιά! Εσκυβε προς τα πόδια του. «Μπαμπά, θες βοήθεια», τον ρώτησα; Γύρισε με κοίταξε γλυκά. «Οχι, μπορώ. Δεν πονάνε τα πόδια μου. Λίγο να δυναμώσουν ακόμη», αποκρίθηκε και θυμήθηκα τις τελευταίες του στιγμές που δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος και πόσο του είχε στοιχίσει. Γράφω αυτές τις γραμμές και κλαίω. Είναι όμως λυτρωτικά δάκρυα. Δεν ξέρω εάν όντως οι άνθρωποι που έφυγαν επικοινωνούν με μας με αυτόν τον τρόπο, έρχονται μέσα από τα όνειρά μας, ή απλώς το υποσυνείδητό μας το προκαλεί αυτό. Έστω κι έτσι όμως έρχονται...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου