Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

ΟΤΑΝ Η ΓΗ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΤΡΕΜΕΙ

Μόνοι απέναντι στον σεισμό

Δεν ξέρω που σε βρήκε ο σεισμός της περασμένης Δευτέρες. Εγώ ήμουν στο γραφείο. Ξαφνικά η Αθηνά είπε «Σεισμός», γούρλωσε τα μάτια και έντρομη κοίταζε το κενό. Εγώ που πηγαινοερχόμουν με την καρέκλα στο γραφείο δεν τον πήρα είδηση αμέσως. Στη συνέχεια που τον κατάλαβα περίμενα υπομονετικά και αγχωμένα να τελειώσει ελπίζοντας πως δεν υπάρξει συνέχεια. Στα αντισεισμικά κτίρια της Αθήνας η ταλάντωση συνεχίζεται μερικά δευτερόλεπτα ακόμη, οπότε αυτό που με ενόχλησε περισσότερο ήταν η διάρκειά του.


Ο σεισμός μου ξυπνά κάτι πρωτόγονο. Μπροστά στο φυσικό αυτό φαινόμενο νιώθω ανήμπορος, γυμνός, μόνος. Και κάπως έτσι είναι. Δεν μπορεί να σε βοηθήσει κανείς. Πρέπει να παραμείνεις ήρεμος, ψύχραιμος, να μην πανικοβληθείς και μεταφέρεις τον πανικό σου και τους άλλους. Ο πανικός δεν είναι ποτέ ένας καλός σύμβουλος. Το χειρότερό μου πάντως είναι όταν με βρίσκει ο σεισμός στον ύπνο. Εκεί κι αν νιώθω απροστάτευτος και τρομοκρατημένος. Οταν είμαι ξύπνιος αισθάνομαι πως είμαι πιο δραστήριος, πιο ενεργητικός.


Πάντως όσο κι αν προοδεύσει ο κόσμος μας, η φύση θα συνεχίσει να έχει τον δικό της τρόπο για να σου δείχνει ποιος κάνει κουμάντο και πως ίσως αυτά που νιώθουμε οι σύγχρονοι άνθρωποι να είναι πολύ παρόμοια με όσα ένιωθαν και οι πρωτόγονοι άνθρωποι που δεν είχαν τις γνώσεις που έχουμε εμείς σήμερα. Είναι όμως φοβερό έτσι; Την ώρα που εμείς ήμασταν ασφαλείς στο κτίριο μας, κάποιοι άλλοι έβλεπαν τα σπίτια τους στη Λέσβο να τους πλακώνουν, έδιναν μάχη για τη ζωή τους, άλλαζε όλη η ζωή τους σε μόλις μερικά δευτερόλεπτα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου