Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

ΣΤΟ ΠΑΛΑΙΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ

Εγκατάλειψη και παρακμή

Στο παλαιό αεροδρόμιο του Ελληνικού, ειδικά το ανατολικό, έχω περάσει αρκετά καλοκαίρια μου. Τότε -τις παλιές καλές εποχές- που έρχονταν συνεχώς οι Αμερικανοί συγγενείς μας. Τότε που όλη η οικογένεια κατέβαινε στο αεροδρόμιο για να τους υποδεχθεί, όπως ακριβώς συνέβαινε και στις ελληνικές ταινίες. Είχα πολλά χρόνια να πατήσω το πόδι μου εκεί. Συνήθως περνούσα από το πάρκινγκ του όταν ήθελα να γλιτώσω την κίνηση της Βουλιαγμένης. Κάτι ανάλογο έκανα και τώρα, όμως επειδή ήμουν πιο χαλαρός πάρκαρα λίγο πιο μακριά και με το πόδι έφτασα μέχρι το κεντρικό κτίριο.



Τα πάντα γύρω μου χαλασμένα, σπασμένα, λεηλατημένα, παρατημένα. Εδώ που άλλοτε ο χώρος έσφυζε από ζωή, αυτοκίνητα, λεωφορεία, επιβάτες και συγγενείς αυτών, τώρα υπάρχουν μόνο σκουπίδια, μπάζα, καταστροφή και οργιώδης βλάστηση.



Προχωρώ προς το κεντρικό κτίριο του αεροδρομίου. Από κάτι σπασμένα τζάμια κοιτάζω προς την πίστα. Τώρα ερημιά, ούτε αεροπλάνο για δείγμα. Μόνο κάτι χόρτα ξεπηδούν από τα τσιμέντα. Πλησιάζω την είσοδο του κτιρίου 2: Αναχωρήσεις! Μέσα είναι εντελώς άδειο. Ενας φύλακας προστατεύει ό,τι έχει απομείνει, δηλαδή μόνο το τσιμεντένιο και γυάλινο κουφάρι.



Το μάτι μου αναζητά εναγωνίως επιβάτες, βαλίτσες, φωνές, χαρά, αλλά και δάκρυα αποχωρισμού. Τίποτα! Νιώθω σαν να παίζω σε video game και ανά πάσα στιγμή θα πατηθεί ένα κουμπί και ο χώρος θα γίνει όπως παλιά, γεμάτος γκλαμ, αίγλη και ομορφιά. Μπα...



Το κεντρικό κτίριο του πρώην ανατολικού αεροδρομίου είναι ένα έργο του Φινλανδού αρχιτέκτονα Εέρο Σάαρινεν και το Συμβούλιο Νεοτέρων Μνημείων το έχει χαρακτηρίσει ως διατηρητέο μνημείο της νεότερης αρχιτεκτονικής. Με τη δημιουργία του Ελληνικού σε Μητροπολιτικό Πάρκο, αλλά και εμπορικό χώρο, χώρο αναψυχής και εργασίας κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά τι θα συμβεί.



Το κτίριο του ανατολικού αεροδρομίου άρχισε να χτίζεται στις αρχές της δεκαετίας του '60 και είναι κατασκευασμένο από μπετόν, ενώ το περιβάλλουν τεράστιες τζαμαρίες. Από αυτές τις τζαμαρίες έχω παρακολουθήσει δεκάδες απογειώσεις και προσγειώσεις. Θυμάμαι τους γονείς μου να με φέρνουν στο αεροδρόμιο και να χαζεύουμε με τις ώρες τα αεροσκάφη. Στις αρχές της δεκαετίας του '80 μάλιστα το... «Goodbye» ήταν σε εξωτερική βεράντα και είχες οπτική, αλλά και ηχητική επαφή με την πίστα. Η εγχώρια, αλλά και διεθνής τρομοκρατία της εποχής επέβαλε οι επισκέπτες να μην έχουν πολύ επαφή με τους δευτερεύοντες χώρους του αεροδρομίου.



Σήμερα με θλίβει η εικόνα του αεροδρομίου. Από τον Μάρτιο του 2001 που έκλεισε και έδωσε τη θέση του στο «Ελευθέριος Βενιζέλος» κανείς δεν ενδιαφέρθηκε να συντηρήσει το αεροδρόμιο στην κατάσταση που ήταν. Θα μπορούσε να είναι επισκέψιμο για το κοινό έναντι συμβολικού αντιτίμου και οι επισκέπτες να απολάμβαναν τον καφέ τους με θέα την πίστα, να ξεναγούνταν στους χώρους του κτιρίου, στον χώρο των αποσκευών, αλλά και να περπατούσαν στην πίστα. Ετσι και θα είχαν αποφευχθεί οι φθορές και θα είχαμε έναν ιδιαίτερο χώρο όπου θα μπορούσαν να διεξάγονται εκδηλώσεις (έχουν γίνει βέβαια εκθέσεις) και κάτι σαν πάρκο αναψυχής μέχρι να ετοιμαστεί το Μητροπολιτικό Πάρκο. Ομως τελικά φαίνεται πως για ακόμη μία φορά τα συμφέροντα ήθελαν τον χώρο σε παρακμή ώστε να μπορεί πιο εύκολα να δοθεί προς ανάπλαση, ό,τι είδους κι αν είναι αυτή...



Φεύγοντας γύρισα και το κοίταξα από μακριά. Δεν θέλω να θυμάμαι το αεροδρομιάκι έτσι. Οχι άδειο και παρατημένο. Θέλω όταν ξανάρθω να το δω και πάλι «ζωντανό», καθαρό, περιποιημένο και στην επόμενη φάση της «ζωής» του να είναι ένα στολίδι για όλη την Αττική.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου