Πέμπτη, 22 Ιουνίου 2017

ΚΑΙ Ο «ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ» ΣΤΟ... ΠΑΝΘΕΟΝ ΤΗΣ ΜΙΝΤΙΑΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Δυστυχώς (;) επτωχεύσαμεν

Ξεκίνησα να εργάζομαι στην εφημερίδα «Αδέσμευτος Τύπος» στις 21 Σεπτεμβρίου 1996, ανήμερα των γενεθλίων μου. Δεν ήταν το όνειρό μου η δημοσιογραφία, άλλα πράγματα ήθελα να κάνω, όμως δεν τα τόλμησα ποτέ. Για περίπου 2 χρόνια ήμουν δόκιμος, μάθαινα το επάγγελμα, εργαζόμουν φυσικά κανονικότατα και... απλήρωτος. Τον Μάιο του 1998, μπήκα προμισθολόγιο (πως λέμε προνήπιο) και έκτοτε η ζωή μου άρχισε να μπαίνει σε μια σειρά. Ολα αυτά τα χρόνια είδα παιδιά - διαμάντια να διαπρέπουν και να πηγαίνουν μπροστά, είδα κωλόπαιδα και ανακατώστρες να γλείφουν και επίσης να πηγαίνουν μπροστά (ή «μπροστά»), είδα και άλλους να μένουν στάσιμοι. Είχαμε και τους διάττοντες αστέρες που ήρθαν, έκαναν μια ευχή και χάθηκαν στο δημοσιογραφικό στερέωμα.



Μέχρι το 2011 υπήρχε μια σιωπηρή «συμφωνία» διοίκησης και εργαζομένων: δεν σου δίνω πολλά, δεν απαιτώ πολλά, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, όχι δηλαδή πως είχες και επιλογή. Ωσπου το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς άρχισαν οι καθυστερήσεις στην καταβολή των μισθών, παρά το γεγονός ότι η εφημερίδα είχε περιουσία, όμως ο εκδότης και η οικογένειά του προτίμησαν να σώσουν τον εαυτό τους και όχι το ποίμνιο! Οι εργαζόμενοι του «Α.Τ.» αντέξαμε για περίπου 1,5 χρόνο αυτήν την κατάσταση. Το να είσαι όμως πίσω στη μισθοδοσία έξι μήνες και να πληρώνεσαι με έναντι, όταν, αν και εφόσον ήθελε ο εκδότης ήταν μια αθλιότητα και μια εξαθλίωση που δεν αξίζει να τη ζήσει κανένας! Από τον Δεκέμβριο του 2012 βρισκόμασταν σε επίσχεση εργασίας. Προσπαθήσαμε να διεκδικήσουμε τα δεδουλευμένα και τις αποζημιώσεις μας, όμως τα αφεντικά ξέρουν πάντα πολύ καλά πως να κρύψουν τις περιουσίες τους. Μέχρι ενός σημείου βέβαια. Τώρα δικαστική απόφαση κυρήσσει τον «Αδέσμευτο Τύπο» σε πτώχευση και βρισκόμαστε ένα βήμα πιο κοντά στο να λυθεί -εν μέρει- το θέμα μας και να αφήσουμε -έστω κι έτσι- πίσω μας την εφημερίδα όπου κάναμε φίλους, βρήκαμε συντρόφους και δημιουργήσαμε οικογένειες. Αν παλαιότερα μου 'λεγες πως κάποτε θα τέλειωνε όλο αυτό, δεν θα σε πίστευα. Τώρα που έχει τελειώσει κάποιες φορές νιώθω σαν να μην το έζησα ποτέ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου