Παρασκευή, 23 Ιουνίου 2017

«ΔΕΝ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΣΟΥ»

Συγκαλυμμένη ομοφοβία

«Εχω πολλούς φίλους γκέι» και «Δεν με νοιάζει τι κάνεις στο κρεβάτι σου»! Πόσες φορές άραγε έχω ακούσει αυτές τις ατάκες; Και πόσες φορές μετά από αυτές ακολουθεί συνήθως ένα ομοφοβικό παραλήρημα; Αμέτρητες. Να, τις προάλλες κιόλας διάβαζα σε μια σελίδα του Δήμου μου στο Facebook την αντίθεση της δημοτικής αρχής στην εγκύκλιο του Υπουργού Παιδείας που απευθύνεται στα Γυμνάσια όλης της χώρας και επιβάλει τη διδασκαλία και για τις «έμφυλες ταυτότητες» στο πλαίσιο της θεματικής εβδομάδας με θέμα «Σώμα και ταυτότητα».


Με έκπληξη, αλλά ταυτόχρονα και λύπη μου είδα πρωτίστως γυναίκες (διάβασα απόψεις ορισμένων ανδρών πιο ανοιχτόμυαλες) να συγχαίρουν αυτή τη στάση του Δήμου σχολιάζοντας χαρακτηριστικά: «Εύγε»! Οτι δηλαδή τι; Να μην γίνει η διδασκαλία, να μην μάθουν τα παιδιά αυτό που ήδη βλέπουν τριγύρω τους, να κρύψουμε μια μερίδα συνανθρώπων μας κάτω από το χαλί και όλα καλά; Τι πειράζει που εν έτει 2017 συνεχίζουμε πάλι να βάζουμε στο περιθώριο συμπολίτες μας; Τι πειράζει εάν κάποιοι από αυτούς πέσουν θύματα εκφοβισμού και φτάσουν ακόμη και στην αυτοκτονία; Οσο δεν είναι το δικό μας παιδί, όλα καλά! Αμ δεν πάει έτσι...


Οπως ήταν φυσικό το θέμα στο Facebook πήρε έκταση. Επαθα σοκ με τις απόψεις που διατυπώνονταν από άτομα ηλικίας έως 55 χρόνων. Νέοι άνθρωποι στην πρωτεύουσα και να έχουν τέτοιες αντιλήψεις; Δεν θέλω ούτε καν να φανταστώ τι συμβαίνει στην ελληνική περιφέρεια και πόσο εγκλωβισμένα θα νιώθουν όλα αυτά τα διαφορετικά άτομα που η κοινωνία τα χαρακτηρίζει... ανώμαλα! Η κουβέντα ξεκίνησε από το πρόσφατο Φεστιβάλ Υπερηφάνειας στην Αθήνα. Αρκετοί δεν μπορούσαν να καταλάβουν για ποιον λόγο πρέπει να βγεις και να πεις ότι είσαι υπερήφανος για σένα (γιατί περί αυτού πρόκειται, άσχετα εάν τα ΜΜΕ εστιάζουν στα "γραφικά" άτομα που πουλάνε), αφού δεν καταλαβαίνουν (ή κάνουν πως δεν) πως αυτή η γιορτή θέλει να ευαισθητοποιήσει την κοινωνία ως προς το θέμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που καταπατούνται.


Στην πορεία "έπεσε" στο τραπέζι και το θέμα της υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια. «Η υιοθεσία παιδιών απο ομοφιλόφιλους είναι πράξη ανωριμότητας, στα όρια της εγκληματικής ενέργειας», σχολίασε ένας. ΣΟΚ! Είναι δυνατόν να σκέφτεται κανείς έτσι; Είναι έγκλημα για δύο ενήλικες να μεγαλώσουν ένα παιδί μαζί; Μια γυναίκα έθεσε θέμα προτύπων, της μαμάς και του μπαμπά, σεβαστό. Ομως πόσα παιδιά έχουν μεγαλώσει με έναν γονέα, ή μόνο με τη μαμά και τη γιαγιά, ή με τον μπαμπά και τον θείο; Τι κακό έπαθαν; Αν εκπαιδεύσεις σωστά την κοινωνία ώστε να γνωρίζει πως υπάρχουν οικογένειες με μαμά και μπαμπά, οικογένειες με δύο μπαμπάδες, ή δύο μαμάδες και οικογένειες μόνο με μπαμπά, ή μόνο με μαμά, τότε η κοινωνία θα πάρει τον δρόμο που πρέπει, θα εξελιχθεί. Η κοινωνία μας δεν κινδυνεύει από τα ανοιχτά μυαλά, αλλά από το μίσος και τον σκοταδισμό!


Και μετά έπεσε στα μάτια μου ένα βιντεάκι του BBC όπου ρωτούσαν παιδάκια για τις διαφορές που έχουν με άλλα παιδάκια. Τα περισσότερα έλεγαν για τα μαλλιά τους, για το σπίτι όπου μένουν, το φαγητό που τρώνε, για το ποιος έχει μεγαλύτερα δάχτυλα, ποιος είναι καλύτερος στην κολύμβηση και ποιος στη γυμναστική, ποιος στο κρυφτό και ποιος στο κυνηγητό... Παιδάκια μαύρα, λευκά, κίτρινα, αγόρια και κορίτσια. Κανένα τους δεν μίλησε για χρώμα, προφορά, εμφάνιση... «Οταν μιλάμε για διαφορετικότητα, τα παιδιά το βλέπουν... διαφορετικά»! Αντί λοιπόν να διδαχθούμε από αυτά, τα ποτίζουμε με μίσος για τους συνανθρώπους τους, λες και δεν υπάρχει χώρος για όλους μας στη φύση...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου