Παρασκευή, 30 Ιουνίου 2017

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΛΛΟ ΗΜΙΣΦΑΙΡΙΟ

Τουρίστας στην πόλη μου

Μου αρέσει όταν έρχονται φίλοι από τα ξένα. Φίλοι με τους οποίους «μιλάμε» διαδικτυακά χρόνια τώρα, όμως δεν έχουμε καταφέρει ποτέ να συναντηθούμε από κοντά. Οταν λοιπόν έμαθα πως αυτές τις ημέρες θα βρισκόταν στην Αθήνα ο φίλος μου ο Cicero, από τη Βραζιλία, θέλησα αμέσως να τον συναντήσω και επιτέλους να γνωριστούμε και από κοντά. Δεν έχουμε συχνά τη δυνατότητα να γνωρίζουμε ανθρώπους από το άλλο ημισφαίριο της Γης, οπότε κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο καλό είναι να αρπάζουμε την ευκαιρία.



Ο Cicero δουλεύει για το Υπουργείο Παιδείας της χώρας του και αγαπά πολύ την Ελλάδα. Είναι η δεύτερη φορά που έρχεται και μάλιστα τώρα έχει φουλ πρόγραμμα. Και Αθήνα και Δελφούς και Μετέωρα και Μύκονο και Σαντορίνη. Δυστυχώς η επίσκεψή του στην Ελλάδα συνέπεσε με την απεργία των εργαζομένων στην καθαριότητα. Αναπόφευκτα έζησε μια στιγμή της καθημερινότητάς μας για την οποία δεν είμαστε υπερήφανοι. Ο επισκέπτης από την άλλη άκρη της Γης είδε τα βασικά στο κέντρο της Αθήνας οπότε ήθελα να τον ξεναγήσω στο νέο τοπόσημο της πόλης, το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ). Βρεθήκαμε στο Σύνταγμα και από κει με το... βραστό λεωφορείο (για να ζήσει όλη την εμπειρία) κατηφορίσαμε προς Τζιτζιφιές.


Φτάνοντας στο ΚΠΙΣΝ τόσο εκείνος, όσο κι εγώ μείναμε εκστασιαμένοι (εγώ κάθε φορά το ίδιο νιώθω) από τα κτίρια, τον περιβάλλοντα χώρο, τη βλάστηση. Επισκεφθήκαμε τον Φάρο, όπου και ξεδιψάσαμε με ένα χαλαρό ποτάκι, συνεχίσαμε στο κανάλι, αλλά και το πάρκο. Αισθάνθηκα τόσο υπερήφανος για τη χώρα μου, που -έστω και με τέτοιον τρόπο- καταφέρνει να κάνει βήματα προόδου. Επειτα φύγαμε περπατώντας προς τη Μαρίνα του Φλοίσβου. Ο απογευματινός ήλιος έκαιγε αρκετά. Ο κόσμος απολάμβανε τη βόλτα του στην αθηναϊκή Ριβιέρα (ευτυχώς το κομμάτι αυτό είναι πολύ όμορφο) κι εμείς φτάσαμε έως το Παλαιό Φάληρο μιλώντας για τη ζωή, τις οικογένειές μας, τα όνειρά μας. Φοβερό να ανακαλύπτεις πόσες ομοιότητες έχεις με έναν άνθρωπο μεγαλωμένο με εντελώς διαφορετικο τρόπο. Από ότι καταλάβα όμως Βραζιλιάνοι και Ελληνες μοιάζουμε πολύ περισσότερο από όσο φανταζόμαστε. Αποχαιρετιστήκαμε στο τραμ. Μου χάρισε ένα μπρελόκ με τη φανέλα της Βραζιλίας. Εις το επανιδείν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου