Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΥΣΩΝΑ ΤΟΥ 1987

Γιαγιά και παππούς

Οι αυξημένες θερμοκρασίες του φετινού Ιουλίου με ταξίδεψαν αρκετά χρόνια πίσω, συγκεκριμένα στο καλοκαίρι του 1987, όταν στην Ελλάδα ζήσαμε τον πρώτο καύσωνα και μπήκε κι αυτή η λέξη στη ζωή μας. Από τις 22 Ιουλίου και για περίπου 8 ημέρες η θερμοκρασία άγγιζε τους 44C. Τα σπίτια, τα περισσότερα από τα οποία τότε δεν είχαν κλιματιστικά είχαν γίνει φούρνος με αποτέλεσμα πολλοί συνάνθρωποί μας -κυρίως ηλικιωμένοι-να βρουν τραγικό θάνατο από τη ζέστη. Ο αριθμός των νεκρών από τον καύσωνα άγγιξε τους 1.300 (1.115, διαβάζω στη «Μηχανή του χρόνου», ήταν μόνο στην Αττική, αν και ανεπίσημα έγινε λόγος ακόμη και για 1.500 απώλειες, αριθμός που δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ για πολιτικούς λόγους). Εκτοτε η χώρα έμαθε να ζει με τους καύσωνες, αν και ποτέ μέσα σε αυτά τα χρόνια δεν μας επισκέφθηκαν με την ίδια ένταση και σφοδρότητα.


Τότε μικρό παιδί εγώ, δεν μπορούσα να αντιληφθώ όλο αυτό που συνέβαινε γύρω μου. Στο σπίτι μας, που ήταν νέας κατασκευής, ο μπαμπάς μου είχε προνοήσει να εγκατασταθεί κεντρικό σύστημα κλιματισμού και δεν καταλάβαμε πολύ ζέστη. Με το που άρχισε να ανεβαίνει η θερμοκρασία ο θείος ο Γιώργος έφερε τη γιαγιά και τον παππού σε μας για να αποφύγουμε τα χειρότερα καθώς οι συνθήκες στα σπίτια του κέντρου ήταν πολύ δύσκολες. Τα απογεύματα που κάπως... δρόσιζε (38άρια) η γιαγιά Μαρία και ο παππούς Βασίλης έβγαιναν στο ανατολικό μπαλκόνι και κάθονταν για να αναπνεύσουν λίγο καθαρό αέρα. Πήγαινα και τους κρυφάκουγα. Καθισμένοι πλάι πλάι τραγουδούσαν σαν δύο έφηβοι ερωτευμένοι. Και κάπως έτσι «έσβηναν» το καμίνι που μάστιζε τη μικρή μας πόλη...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου