Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

ΣΤΟΥ ΠΡΟΦΗΤΗ ΗΛΙΑ

Η γιορτή του μπαμπά

Τον μπαμπά μου τον λένε Ηλία. Δεν θα με ακούσεις να αναφέρομαι σε αυτόν σε παρελθοντικό χρόνο. Είναι μπαμπάς μου και πάντα θα είναι ακόμη και τώρα που δεν είναι πια κοντά μας... Για να τιμήσω τη μνήμη του σκέφτηκα μαζί με φίλους να ανέβουμε στον Προφήτη Ηλία στην Τερψιθέα, ένα μικρό άσπρο εκκλησάκι εκεί ψηλά στον Υμηττό που «κοιτάζει» προς τον Σαρωνικό και την Αίγινα. Τη διαδρομή αυτή είχα να την κάνω από μικρό παιδί. Τότε που με τον μπαμπά ανεβήκαμε όλοι μαζί. Μάλιστα ένας παπάς του είχε δώσει να κουβαλήσει κι ένα θερμός με νερό.






Χθες λοιπόν την ώρα που σουρούπωνε μαζί με φίλους ξεκινήσαμε την ανάβαση. Πρώτα φάγαμε ένα λουκουμάκι - κέρασμα, έτσι για ανάκτηση δυνάμεων. Αρχικά ο δρόμος ήταν πολύ ανηφορικός, όμως μετά από λίγο έπιανες το μονοπάτι που ήταν πιο βατό. Τη διαδρομή φώτιζαν δεκάδες λάμπες που μας έδειχναν τον δρόμο. Μετά από 1 χλμ. και κάτι φτάσαμε στο εκκλησάκι. Η θέα από κει ψηλά κόβει την ανάσα. Τα νότια προάστια της Αθήνας στο πιάτο, η Αίγινα μια χούφτα μακριά. Καθίσαμε στα βράχια να ξεκουραστούμε. Κόσμος πολύς. Από μικρά παιδιά μέχρι ηλικιωμένους. Αναψα ένα κεράκι...





Σου έχω πει πως κάθε φορά που ανεβαίνω ψηλά προς τον ουρανό αισθάνομαι πιο κοντά στον μπαμπά μου. Δεν ξέρω εάν είναι ιδέα μου, ή η ανάγκη μου να πιαστώ από κάπου, νιώθω όμως πως βρίσκεται συνεχώς κοντά μου. Σαν να με έχει περιβάλλει με ένα πέπλο προστασίας και αγάπης. Τελευταία μου συμβαίνουν όμορφα πράγματα και έχω γαλήνη και ηρεμία. Πρέπει να είναι από την αγάπη του μπαμπά... Σίγουρα είναι!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου