Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

ΜΗΝ ΜΕ ΠΑΣ ΑΠ' ΤΟ ΣΠΙΤΙ

Κατεδαφίσεις

Περπατώ στη γειτονιά μου. Ανάμεσα σε παλιές και νέες πολυκατοικίες που μοιράζονται τον χώρο με πάρκα και πλατείες θα βρει κανείς και όμορφες μονοκατοικίες με ωραία κηπάκια. Σε έναν δρόμο κοντά στο δικό μου σπίτι υπήρχε ένα παλιό σπίτι, αυτά τα λευκά καλοκαιρινά πέτρινα με το... μέρος εκτός, με μεγάλο κήπο και μποστάνι. Όποτε περνούσα από εκεί στεκόμουν και το χάζευα. Σκεφτόμουν παλιά καλοκαίρια. Ξυπολισιές, μυρωδιές από πεύκο και γιασεμί, δεκάδες παιδάκια, κυνηγητό με τις πεταλούδες...



Σήμερα που πέρασα από εκεί όμως το σπίτι είχε ισοπεδωθεί. Ανάμεσα σε μπάζα και χώμα υπήρχε μια μπουλντόζα υπεύθυνη για το... χάος. Στάθηκα στη σκιά μιας ελιάς. Κοίταξα το μέρος. Αγνώριστο. Πως θα ένιωθε άραγε ο ιδιοκτήτης του σπιτιού; Αναγκάστηκε να το δώσει αντιπαροχή; Εφυγε από τη ζωή και οι κληρονόμοι -δίχως συναισθηματικό δέσιμο με το σπίτι- του έδωσαν μία και πάει στην ευχή; Ενας κόμπος στάθηκε στο στομάχι μου. Σαν να έχασα εγώ τα παιδικά μου χρόνια. Με κομμένα πόδια έκανα μερικά δειλά βήματα. Είναι ιδέα μου, ή τα τελευταία χρόνια όλο και κάτι χάνουμε από την -όποια- παιδικότητά μας;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου