Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

ΤΑ ΤΖΙΤΖΙΚΙΑ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ... ΤΡΑΓΟΥΔΩΝΤΑΣ

Ζεις μονάχα μια φορά

Χθες το βράδυ είχα έναν απρόσκλητο επισκέπτη στο σπίτι. Ξαφνικά εκεί που χαλάρωνα ήρεμος κι ωραίος άκουσα ένα κριτς κριτς! ΣΟΚ! Ο νους μου πήγε αμέσως στο... κακό. «Κατσαρίδα», σκέφτηκα! Ευτυχώς σχεδόν αμέσως είδα πως ήταν τζιτζίκι αυτό που είχε μπει στο σπίτι. Τα τζιτζίκια δεν τα βάζω στην ίδια μοίρα με τις Τερέζες, τα σιχαίνομαι όμως λίγο. Μην μπορώντας να διαχειριστώ την κατάσταση, έκλεισα παράθυρα, πόρτες και φώτα και αποσύρθηκα στα... θερινά μου διαμερίσματα.


Ολο το βράδυ το θέμα τζιτζίκι με «έτρωγε». Γνώριζα πως τα τζιτζίκια ζουν για μικρό χρονικό διάστημα, δεν ήξερα όμως πολλά γι' αυτά τα έντομα που συντροφεύουν τα καλοκαίρια μας. Εψαξα λοιπόν κι έμαθα (πράγματα που ίσως να είχα μάθει και ως παιδί). Κάθε Ιούλιο και Αύγουστο τα θηλυκά τζιτζίκια γεννούν τα αυγά τους μέσα σε τρύπες που κάνουν στους μαλακούς βλαστούς των δέντρων. Στο τέλος του καλοκαιριού γεννιούνται οι προνύμφες που κατεβαίνουν από τα δέντρα, κάνουν τρύπες μέσα στη Γη και εκεί ζουν από 4 έως 17 χρόνια (ανάλογα τη ράτσα) ως σκουλήκια. Αν καταφέρουν να επιβιώσουν μεταμορφώνονται σε νύμφες βγαίνουν στην επιφάνεια, σκαρφαλώνουν στα δέντρα, βγάζουν φτερά και αρχίζουν να τραγουδούν. Ενα τραγούδι - ερωτικό κάλεσμα και ταυτόχρονα μια αντίστροφη μέτρηση έως τον θάνατο, περίπου 6 εβδομάδες μετά. Τι ευτυχία Θεέ μου! Να φεύγεις από τη -σύντομη έστω- ζωή σου τραγουδώντας! Το πρωί βρήκα το τζιτζίκι μου ψόφιο στο πάτωμα της κουζίνας. Στεναχωρήθηκα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου