Παρασκευή, 4 Αυγούστου 2017

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ vol.5

Κάποτε στην Ελαφόνησο

Αύγουστος 1984: με τον μπαμπά, τη μαμά και τη Ζέτα "κατηφορίζουμε" οδικώς την Πελοπόννησο με κατεύθυνση προς Νεάπολη. Διακοπές στην Ελαφόνησο, τότε που ήταν πραγματικά Παράδεισος. Αυτοκίνητα δεν περνούσαν στο νησί, άρα παρκάραμε στην Πούντα και επιβιβαστήκαμε σε ένα θαλάσσιο ταξί που μας πέρασε πολύ γρήγορα απέναντι. Και τότε τι ευτυχία! Διακοπές που τις κρατώ μες στην καρδιά μου και θα τις θυμάμαι για πάντα. Μείναμε σε κάτι ενοικιαζόμενα δωμάτια που στον τοίχο είχε για διακόσμηση δίχτυα, ψάρια και αστερίες. Κάθε πρωί πέρναμε το μεγάλο ξύλινο μπλε καΐκι και κάναμε τον γύρο του νησιού προς την παραλία του Σίμου. Εκεί ελάχιστος κόσμος, χρυσαφένια αμμουδιά και οι ξαπλώστρες μια άγνωστη λέξη. Το μεσημέρι για φαγητό στην ταβέρνα απέναντι από το μικρό εκκλησάκι. Το βράδυ βόλτες πλάι στο κύμα.


Δεν θυμάμαι πόσες ημέρες καθίσαμε στο νησί, ίσως μία εβδομάδα. Ένα απόγευμα προσπαθήσαμε να ψαρέψουμε μες στο μικρό λιμανάκι. Είχε κάτι τεράστια κεφαλόπουλα. Μας έπεσε μέσα στο νερό όμως ένα μαχαίρι και από την προβλήτα το έβλεπα να λαμπυρίζει όταν έφτασε στον πάτο. Την ημέρα που αναχωρούσαμε για το β' μέρος των διακοπών μας, στη Στεμνίτσα, ο ταβερνιάρης -που είχε γίνει φίλος μας- έδωσε στη μαμά μου ένα τεράστιο ψάρι για να το κάνουμε σούπα όταν θα φτάναμε στο βουνό. Θυμάμαι που το είχε βάλει σε μια τεράστια λεκάνη με πάγο μπροστά στα πόδια της. Φύγαμε από τη ζεστή Ελαφόνησο και αρκετές ώρες αργότερα (φαντάσου τι δρόμους είχε τότε η Πελοπόννησος) φτάσαμε στο δροσερό χωριό μας στο Μαίναλο. Πρέπει να έφαγε πολύς κόσμος από αυτή την ψαρόσουπα!

* Επέστρεψα στην Ελαφόνησο το 1999 (και αργότερα) και ελαφρώς απογοητεύθηκα. Κρίμα που και οι ντόπιοι μπροστά στον βωμό του εφήμερου κέρδους δεν έχουν προστατέψει το νησί τους μετατρέποντάς τον σε έναν Παράδεισο εναλλακτικού τουρισμού, δίχως αυτοκίνητα και γεμάτο με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Νησί - πρότυπο για όλη τη χώρα. Πήγα και στην ίδια προβλήτα που ψαρεύαμε το 1984. Αισθάνθηκα ένα περίεργο μούδιασμα, μια περίεργη ενέργεια. Το μαχαίρι φυσικά δεν το είδα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου