Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ

Το προσφυγόπουλο και το συντριβάνι

Βρίσκομαι στην πλατεία Συντάγματος, στο κέντρο της Αθήνας. Νιώθω όμορφα, δεν θυμάμαι ποτέ να έχω βρεθεί στην πόλη μου και να νιώσω ανασφάλεια, όχι ότι δεν έχεις λόγους για να νιώσεις έτσι κάποιες φορές. Σουρουπώνει και τα χρώματα στον ουρανό είναι υπέροχα. Το συντριβάνι στο κέντρο της πλατείας με χαλαρώνει, το υδάτινο στοιχείο έχει πάντα αυτή την επίδραση επάνω μου. Στέκομαι να το φωτογραφίσω για λίγο. Τουρίστας στην πόλη μου...


Στο "κάδρο" της φωτό μου μπαίνει ένα μικρό παιδάκι, προσφυγάκι, θα είναι 5-6 χρόνων. Στο πάνω μέρος της πλατείας πρόσφυγες έχουν κατασκηνώσει και κάνουν απεργία πείνας διεκδικώντας επανένωση με την οικογένειά τους που βρίσκεται σε κάποια άλλη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δυο χρόνια αναμονή και ακόμη τίποτα... Το μικρό παιδάκι σκύβει μες στο συντριβάνι να πιει νερό. Επειτα έχει μάλλον καταλάβει πως το φωτογραφίζω και μου κρύβεται πίσω από τις πίδακες του νερού. Κρυφτό για τον μικρό, κρυφτό και για όλους όσοι ευθύνονται γι' αυτή την κατάσταση. Ομως η ζωή δεν μπορεί να περιμένει και το παιδάκι θέλει να τρέξει, να γελάσει, να χαρεί, να παίξει... Δυστυχώς όμως στις πλάτες του παίζονται κι άλλα παιχνίδια!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου