Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΧΑΝΟΝΤΑΙ

Πένθος στο πένθος

Φεύγουν οι άνθρωποι σου λέω, μ' ακούς; Περαστικοί είναι από τη ζωή. Κι αυτοί κι εμείς. Κάθε μέρα ακούω κι από μία δυσάρεστη είδηση. Διπλανοί μας, γείτονες, άνθρωποι με τους οποίους ανταλλάξαμε ένα διαδικτυακό "γεια", ένα απλό "καλημέρα" φεύγουν πάνω στη νιότη τους. Με ανεκπλήρωτα όνειρα και επιθυμίες. Σκορπίζουν απίστευτο πένθος γύρω τους κι ένα σωρό ερωτηματικά. Γιατί άραγε ερχόμαστε εδώ; Ποιος ο σκοπός της ύπαρξής μας; Και γιατί κάποιος να φεύγει τόσο νέος; Να χάνεται έτσι ξαφνικά πριν προλάβει να ανοιγοκλείσει τα μάτια του τόσες φορές, να δει τις ομορφιές του πλανήτη μας, να γευτεί, να ερωτευθεί, να ολοκληρωθεί...


Εχω πρόβλημα με τον χαμό των ανθρώπων! Δεν μπορώ να τον διαχειριστώ! Δεν ξέρω πως γίνεται, δεν με νοιάζει και να μάθω πως. Θέλω απλώς οι άνθρωποι γύρω μας -γνωστοί και άγνωστοι- να ζουν για πάντα. Συνέχεια! Δεν μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο, το ξέρω. Ομως η αποδοχή της ανυπαρξίας, αν ποτέ μπορείς να το αποδεχθείς αυτό, είναι μια διαδικασία σκληρή και επώδυνη... Φεύγουν οι άνθρωποι σου λέω, μ' ακούς; Κι όσο μεγαλώνουμε αυτό μας τρομάζει περισσότερο. Εμένα τουλάχιστον με σοκάρει...

* Καλό ταξίδι Φιλάρετε...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου