Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017

ΠΕΡΙ... ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑΣ

Αγκαλιάζεις ή βρίζεις;

Είμαι στο μετρό και κάνω το αγαπημένο μου "σπορ": χαζεύω τον κόσμο. Στον επόμενο σταθμό μπαίνει μέσα μια μαμά και με την κόρη της. Μιλάνε, αγγίζονται, αγκαλιάζονται σφιχτά και προστατευτικά. Γενικά σαν λαός πιστεύω πως δεν το 'χουμε και πολύ με τη δημόσια εκδήλωση αγάπης και στοργής. Δεν θα δεις συχνά έξω τους ανθρώπους να φέρονται τρυφερά ο ένας για τον άλλον, εκτός εάν είναι έφηβα ζευγαράκια ή... νεοερωτευμένοι!


Πιο εύκολα μας βγαίνει το μπινελίκι, το βρισίδι και η κατσάδα. Εκεί είμαστε άκρως εκδηλωτικοί και φωνακλάδες. Οταν όμως έρχεται η στιγμή να βγάλουμε συναίσθημα, κάπου χωλαίνουμε, δεν το 'χουμε ρε παιδί μου. Και τι καλύτερο από το να μεγαλώνεις τις επόμενες γενιές με χάδι και στοργή ακόμη και σε δημόσιο χώρο. Μας λείπει η τρυφερότητα. Δεν μεγαλώσαμε με αυτήν. Ισως γι' αυτό να είμαστε και τόσο αγριάνθρωποι...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου