Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

ΤΟ ΚΟΡΩΠΙ... ΑΛΛΙΩΣ

Κυριακάτικη περπατάδα

Περνάω καθημερινά από το Κορωπί στον δρόμο για τη δουλειά. Τις καθημερινές όμως, όλοι μας -κι εγώ μαζί- είμαστε μες στην τσίτα. Από τα παράθυρα του λεωφορείου πάντως χαζεύω στιγμές από την κωμόπολη της ανατολικής Αττικής. Είχα σταμπάρει έναν παλαιό φούρνο, αρκετά γραφικά σπίτια του 1950-1960, όμορφα στενάκια, υπέροχα γκρεμίδια, χωράφια με αμπέλια και ελιές. Φυσικό και επόμενο να επιστρέψω στο Κορωπί μια Κυριακή! Για εξερεύνηση...




Ηταν λίγο πριν από τη μία το μεσημέρι της Κυριακής όταν έφτασα. Αυτή τη φορά στο χαλαρό. Κατέβηκα και χώθηκα στα στενά. Το Κορωπί έχει όλα τα καλά, αλλά και τα κακά μιας ελληνικής πόλης. Το παλαιό παντρεύεται με το μοντέρνο, τις περισσότερες φορές με αποτυχία! Πεζοδρόμια ανύπαρκτα, όμως εδώ κάνει την ηρεμία του χωριού. Από τα σπίτια "ξεπετάγονται" μυρωδιές φαγητών. Κοκκινιστά, πατάτες φούρνου και πολλά ψητά! Στις αυλές των σπιτιών τα κάρβουνα έχουν ανάψει για τα καλά και ο κόσμος ψήνει κρεατικά. Χαμός!




Βρίσκω τον φούρνο και παίρνω μια τυρόπιτα που μυρίζει καμένο ξύλο! Επειτα χάνομαι και πάλι στα στενά. Συναντώ το παλιό Δημοτικό σχολείο. Από τις ανοιχτές πόρτες των σπιτιών ακούω ομιλίες, αλλά και καβγάδες. Στα ελληνικά, αλλά και σε γλώσσες που δεν γνωρίζω. Κάποιοι κάτοικοι με κοιτούν περίεργα, σχεδόν καχύποπτα. "Ποιος είναι αυτός που βγάζει φωτογραφίες", ίσως αναρωτιούνται.




Ξαναβρίσκομαι στον κεντρικό δρόμο και περνάω απέναντι. Οι μυρωδιές των φαγητών μου σπάνε ξανά τη μύτη. Εμείς στα προάστια ξεχάσαμε τι σημαίνει κυριακάτικο φαγητό, αφού πολλές φορές τσιμπάμε κάτι έξω. Παλαιότερα κάθε Κυριακή, τώρα πιο σπάνια βέβαια. Από το λεωφορείο είχα σταμπάρει κι ένα γκρεμίδι. Το βρίσκω πίσω από βουνά από χώμα και ξερά χόρτα που φτάνουν στο ένα μέτρο. Μπαίνω μέσα.




Στο πρώτο μου... τρεσπάσινγκ στο Κορωπί έχω πετύχει διάνα. Βρίσκομαι στον χώρο της οινοπνευματοποιίας Χατζηδήμα! Διαβάζω στο Ιντερνετ πως το κτιριακό αυτό συγκρότημα έχει χαρακτηρισθεί ως διατηρητέο. Βέβαια πόσο κρίμα που αφήνουμε υπέροχα κτίρια σαν κι αυτό να καταστραφούν κι έπειτα τα χαρακτηρίζουμε ως διατηρητέα και τελικά διαιωνίζουμε μια κατάσταση. Πολύ σπάνια έχω δει κατεστραμμένα κτίρια να αναπαλαιώνονται και να αλλάζουν χρήση (κυρίως ως χώροι πολιτισμού και εκδηλώσεων) και έτσι να καταφέρνουν να διασωθούν και να μακροημερεύσουν. Θα ήταν πολύ ωραία το Κορωπί να αποκτήσει σε αυτό τον χώρο ένα ιδιαίτερο πολιτιστικό κέντρο με εκδηλώσεις και δραστηριότητες που θα προσέλκυαν κόσμο από όλη την Αττική.




Κάποτε φτάνω στο νέο Κορωπί. Εκεί που κυρίως άθλιες πολυκατοικίες ξεπετάγονται ανάμεσα σε χωράφια και μποστάνια. Εδώ τα τρακτέρ μπλέκουν με τα ΙΧ και τα μαρούλια με τα παιδικά ποδηλατάκια. Στόχος μου ο προαστιακός σταθμός Κορωπίου. Προσανατολίζομαι στο περίπου και το "κόβω" μέσα από τα χωράφια. Στο διάβα μου γεμίζω ένα ταπεράκι με ελιές, "χαιρετώ" κάτι κατσίκες και βγαίνω και πάλι στον "πολιτισμό"... Τι όμορφες εικόνες και τόσο κοντά στο κέντρο μιας μεγαλούπολης! Φαντάσου λέει να μέναμε όλοι εκτός κέντρου σε μικρά αγροτόσπιτα, με μποστάνι και ζωάκια...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου