Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

JE SUIS... PARAITHMENOS

Δράση - Αντίδραση

Οταν κάτι δεν πάει καλά στη ζωή σου, είτε το αλλάζεις, είτε το αποδέχεσαι και πορεύεσαι με αυτό που έχεις. Αν το αποδεχθείς όμως, δεν πρέπει μετά να γκρινιάζεις γι' αυτό, ούτε να μιζεριάζεις, ούτε να καταριέσαι Θεούς και Δαίμονες. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και με τη ζωή που έχουμε αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα. Περνάμε καλά; Δεν θα το ΄λεγα! Αντιδρούμε; Κάθε άλλο! Δεχόμαστε ό,τι και να συμβαίνει με μια απάθεια λες και δεν μας αφορά. Δεν θα το εστιάσω στα οικονομικά, αλλά στην καθημερινότητά μας.


Τον περασμένο Σεπτέμβριο η πετρελαιοκηλίδα μαύρισε τον Σαρωνικό και μόλυνε τις κοντινές θάλασσες της Αθήνας. Αντίδραση; Μηδέν! Δεν βγήκαμε καν στον δρόμο να δείξουμε ότι οι υπεύθυνοι έπραξαν το καθήκον τους με μεγάλη καθυστέρηση και το μαζούτ εξαπλώθηκε ραγδαία και επεκτάθηκε πολύ μακριά. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα κι αν είχε συμβεί κάτι τέτοιο οι αντιδράσεις του κόσμου θα ήταν τέτοιες που -αν μη τι άλλο- θα είχε παραιτηθεί κάποιος. Τώρα που θρηνήσαμε 20 νεκρούς στη δυτική Αττική από τις πλημμύρες, πάλι καμία αντίδραση! Ούτε καν ένα στάτους «Je suis Nea Peramos», «Je suis Mandra» στο Facebook. Δεν είμαστε άμοιροι ευθυνών. Ισως αυτό να εξηγεί και το γιατί δεν αντιδρούμε σε τίποτα. Εχουμε επιλέξει δεκαετίες τώρα να μας διοικούν άχρηστοι, ανίκανοι και επικίνδυνοι και τώρα σε τι ακριβώς να εναντιωθείς; Στις επιλογές σου; Σε σένα τον ίδιο; Εχουμε μάθει οι πολιτικοί να μας μειώνουν, να υποτιμούν τη νοημοσύνη μας, να μας φέρονται απαξιωτικά, μια συμπεριφορά που αγγίζει τα όρια της κακοποίησης! Και το χειρότερο; Εχουμε συμβιβαστεί με αυτό και δεν θέλουμε να το αλλάξουμε, επειδή ίσως και εντελώς διαστροφικά να νομίζουμε ότι αυτό μας αξίζει! Χειρότερη από την οικονομική κρίση είναι η παραίτηση που νιώθουμε μέσα μας. Κι όσο εμείς νιώθουμε παραιτημένοι, υπάρχει άραγε λόγος να παραιτηθεί και κάποιος άλλος;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου