Τρίτη, 19 Δεκεμβρίου 2017

ΜΑΥΡΙΛΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΦΑΓΙΑ

Υβρις

Τις τελευταίες ημέρες έχει πέσει και πάλι πολύ μαυρίλα... Νέοι άνθρωποι φεύγουν ξαφνικά, το ίδιο ξαφνικά όσο ανοιγοκλείνεις τα μάτια σου. Εχοντας αφήσει ανοιχτούς λογαριασμούς με τη ζωή... Δεν έχουν προλάβει να γευτούν καλά καλά τη νιότη τους. Οσο μεγαλώνω με σοκάρει πολύ το να φεύγουν από τη ζωή συνομήλικοί μου... Την ίδια στιγμή δεκάδες γνωστοί παλεύουν με αρρώστιες, δίνουν μάχη στα νοσοκομεία κάνοντας εμάς τους -φαινομενικά- υγιείς να νιώθουμε τόσο πλούσιοι που μπορούμε να απολαύσουμε τις χειμωνιάτικες λιακάδες...


Κι έπειτα έχεις και όλους εκείνους που μπροστά στον θάνατο, αντί να το "βουλώνουν" πετάνε διαδικτυακές μικροψυχίες. Κρυμμένοι άλλοτε πίσω από ψευδώνυμα, άλλοτε με το κανονικό τους όνομα, σίγουρα πάντως αποστασιοποιημένοι και με την ασφάλεια που τους δίνει ο υπολογιστής τους "κερνούν" απλόχερα την ανθρωποφαγία τους. Πόσο άσχημη πρέπει να είναι η ζωή κάποιου για να φέρεται έτσι; Πόσο πρέπει να του έχει λείψει το χάδι, η στοργή, η αγάπη που ουσιαστικά να χαίρεται με τον πόνο, τον χαμό και το πένθος του άλλου; Το δικό του "πένθος" ίσως τελικά να είναι μεγαλύτερο από των ανθρώπων που έζησαν κάτι όμορφο που τώρα τελείωσε... Ζωντανοί - νεκροί περιφέρονται τριγύρω μας έχοντας μάλλον χάσει για πάντα την ευκαιρία να αγαπήσουν και να αγαπηθούν...

* Τον Βασίλη Μπεσκένη τον γνώρισα το 1997 σε ένα περιοδικό που έτυχε να είμαστε συνεργάτες. Τον «συνάντησα» ξανά μέσα από την τηλεόραση του ΣΚΑΪ. Μου ήταν οικείος, ο συνάδελφος του δίπλα γραφείου κι ας είχα να τον δω 20 χρόνια. Καλό ταξίδι...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου