Σάββατο, 30 Δεκεμβρίου 2017

ΟΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΕΣ ΦΙΛΙΕΣ

Μια αγκαλιά στη Βυτίνα

Με την Αλίκη και την οικογένειά της γνωριστήκαμε τον περασμένο Ιανουάριο σε έναν θάλαμο στον Ευαγγελισμό. Εκείνη βρισκόταν εκεί για τον μπαμπά της, εγώ για τον μπαμπά μου. Στα νοσοκομεία οι ανθρώπινες σχέσεις είναι διαφορετικές, πιο βαθιές, πιο αληθινές. Τις δύσκολες εβδομάδες που ακολούθησαν οι οικογένειές μας γνωρίστηκαν πάνω από δύο κρεβάτια του πόνου. Πρώτα έφυγε από τη ζωή ο δικός μου μπαμπάς κι έπειτα από μερικούς μήνες και ο μπαμπάς της Αλίκης. Είχαμε να βρεθούμε από τον Φεβρουάριο και το ραντεβού μας δόθηκε στο σπίτι του άντρα της στη Βυτίνα, μέρες εορτών.


Η Αλίκη και η οικογένειά της μας άνοιξαν το σπίτι τους, φάγαμε μαζί, μοιραστήκαμε, νιώσαμε, γλυκάθηκαν οι ψυχές μας. Είχα καιρό να δω τόσο απλούς, φιλόξενους και δοτικούς ανθρώπους. Που σου φέρονται σαν να είσαι δικός τους άνθρωπος, αδερφός τους. Η Αλίκη μας έφτιαξε ένα “μπουκέτο” με καλούδια: ζυμωτό ψωμί, χορτόπιτα με δικό της φύλλο, κουραμπιέδες και μελομακάρονα από τα χεράκια της. Σπανίζουν τέτοιοι άνθρωποι! Ο δρόμος της επιστροφής στη Στεμνίτσα έγινε μέσα σε χιονοθύελλα. Μα, παρά το κρύο οι καρδιές μας ήταν πολύ ζεστές...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου