Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017

ΝΑ ΜΕ ΑΓΑΠΑΣ ΚΑΘΕ ΧΕΙΜΩΝΑ

Χεράκι - χεράκι

Παγωμένο πρωινό στην πόλη... Στέκομαι στην αποβάθρα του Προαστιακού στο Κορωπί... Φυσάει λίγο, όμως ο αέρας είναι φρέσκος και αναζωογονητικός, καθαρός και ταξιδιάρης! Ερχεται από μακριά, πάει παραπέρα στο Αιγαίο, ίσως και να χάνεται (αλήθεια τι συμβαίνει με τον άνεμο, πάει κάπου;). Στην αποβάθρα μπροστά μου στέκει ένα ηλικιωμένο ζευγάρι. Κρατιούνται χέρι - χέρι, πιστοί στον όρκο αιώνιας αγάπης που κάποτε αντάλλαξαν μπροστά σε συγγενείς και φίλους. Τους χαζεύω με αγάπη, τρυφερότητα και μια μορφή μελαγχολίας...


Το μυαλό μου πάει σε κάποια άλλα ζευγάρια. Ισως γονείς, ίσως όχι. Που τα φέρνει έτσι ο χρόνος και ο ένας από τους δύο φεύγει από αυτόν τον κόσμο. Και πλέον στην αποβάθρα της ζωής στέκει μόνο ο ένας σύντροφος! Ισως θλιμμένος... Ισως μόνος... Ισως ανήμπορος... Ισως χωρίς κάποιον να μοιραστεί έναν καφέ, έναν αναστεναγμό, ένα χάδι... Σίγουρα πάντως ευγνώμων για το «χεράκι - χεράκι» που κάποτε έζησε... Εκείνους τους παλιούς κρύους Χειμώνες...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου