Παρασκευή, 8 Δεκεμβρίου 2017

ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

Αγνωστος κόσμος

Τις προάλλες πήγα το αυτοκίνητό μου στο συνεργείο γιατί άναβε το κόκκινο λαμπάκι των φρένων! Τακάκια! Ωραία λέξη, πλακατζίδικη, όχι σαν τα ίδια τα τακάκια που είναι αδιάφορα, μεταλλικά και πλακέ. Το συνεργείο ήταν για μένα πάντα ένας χώρος άγνωστος, ένας κόσμος που δεν γνώριζα και ούτε ήθελα να εξερευνήσω. Ομως τώρα που ένας φίλος δουλεύει εκεί αποφάσισα να περάσω λίγο χρόνο εκεί, να μάθω αυτόν τον κόσμο. Κρύοοοοο! Και βρωμιά! Αυτά είναι τα πρώτα συμπεράσματα.


Κάθε συνεργείο που σέβεται τον εαυτό του έχει αναρτημένα στους τοίχους ημερολόγια με ημίγυμνα κορίτσια. Αλήθεια ποτέ δεν κατάλαβα το γιατί; Να "φτιαχτείς" και μετά να πέσεις για δουλειά; Γιατί; Να σκεφτείς ότι στο σπίτι σε περιμένει ένα τέτοιο κορίτσι, οπότε καλύτερα να είσαι σβέλτος και αποδοτικός; Ισως! Αραγε υπάρχουν συνεργεία με γυναίκες μηχανικούς; Και εκεί τα πόστερ τι έχουν; Γυμνούς άντρες;


Τα συνεργεία έχουν εργαλεία, πολλά εργαλεία. Κάποια γνωστά, κάποια εντελώς άγνωστα. Και γράσο και βερνίκια και λάδια και industrial deco, λες και ετοιμάζεσαι να παίξεις σε κάποιο χέβι μέταλ βιντεοκλίπ. Το δικό μου συνεργείο είναι παντός καιρού. Κάνει ακόμη και επισκευές σε πλυντήρια ρούχων!


Μου αρέσει να οδηγώ τα αυτοκίνητα, δεν μου αρέσει όμως να τα επισκευάζω. Δεν νομίζω να γινόμουν ποτέ μηχανικός αυτοκινήτων, αν πάλι τα έφερνε έτσι η ζωή ίσως τελικά να ήμουν καλός στις επισκευές. Να έπιαναν μόνο τα χέρια μου λίγο παραπάνω. Αλλά αυτό μαθαίνεται, σωστά;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου