Τετάρτη, 17 Ιανουαρίου 2018

ΑΧ ΑΥΤΑ ΤΑ ΝΙΑΤΑ

Δροσιά και κέφι

Κάθε πρωί παίρνω από το ίδιο σημείο, το ίδιο λεωφορείο και τις περισσότερες φορές συνταξιδεύω με τα ίδια άτομα. Ο καθένας κάθεται συνήθως μόνος του. Κανείς δεν ενοχλεί κανέναν, λες και υπάρχει μια άτυπη συμφωνία επιβατών ο ένας να μην εισβάλει στον προσωπικό χώρο του άλλου. Απομόνωση, μα ταυτόχρονα και ηρεμία από ακατάσχετα πρωινά μπλα μπλα (μονόχνωτος)... Κάποτε που φτάνουμε στο Κορωπί, το λεωφορείο έχει αδειάσει αισθητά. Από τα ακουστικά μου ακούω ξαφνικά φωνές και καθώς σηκώνω το κεφάλι βλέπω μια έντονη κινητικότητα. Μια παρέα από έφηβους, αγόρια και κορίτσια, μπαίνουν στο όχημα που τώρα πια ξεχειλίζει από νιάτα δροσιά.


Οι φωνές και τα γέλια τους με κάνουν να ξεχαστώ λιγάκι. Απέναντί μου κάθεται μία ηλικιωμένη κυρία που ελαφρώς χαμογελά με όλο αυτό το ευχάριστο... μπάχαλο. Τα παιδιά μιλούν δυνατά, είναι χαλαρά και ανάλαφρα, δίχως σκοτούρες. Τους ζηλεύω. Πριν από αρκετά χρόνια βρισκόμουν στη θέση τους. Σε κάποια χρόνια θα βρεθώ στη θέση της ηλικιωμένης κυρίας. «Τα χρόνια περνούν πολύ γρήγορα», θέλω να τους πω. «Χαρείτε τα, ζήστε τα στο φουλ! Διασκεδάστε, γελάστε, ερωτευθείτε, κάντε λάθη και μάθετε από αυτά». Ομως δεν χρειάζονται εμένα να τους το πω. Στην επόμενη κιόλας στάση είχαν κατέβει. Το λεωφορείο άδειασε και πάλι και μείναμε οι γνωστοί - άγνωστοι. Να καθόμαστε μόνοι μας και να κοιτάμε τα καταπράσινα χωράφια του Κορωπίου να περνούν γρήγορα μπροστά από τα μάτια μας...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου