Πέμπτη, 25 Ιανουαρίου 2018

ΠΕΡΣΙ ΤΕΤΟΙΑ ΜΕΡΑ

Αντίστροφη μέτρηση

Η 25η Ιανουαρίου είναι μια από τις μαύρες ημέρες της ζωής μου. Η αρχή του τέλους... Η ραγδαία επιδείνωση, η φθορά, το άγχος, η λύπη, η απίστευτη στεναχώρια... 25 Ιανουαρίου 2017, ώρα 11.00. Εχω μόλις φτάσει στο γραφείο. Καλώ τον μπαμπά μου για μια "καλημέρα". Το σηκώνει η μαμά. «Ο μπαμπάς δεν είναι καλά, πάμε στο νοσοκομείο», μου λέει. Τρόμος. Εδώ και μήνες πάλευε με την αρρώστια, όμως μετά τις γιορτές είχαν αρχίσει οι επιπλοκές. Για πότε βγήκα από το γραφείο, ούτε που το θυμάμαι. Κι έπειτα έρχονται στον νου μου διάσπαρτα κομμάτια αναμνήσεων, άσχημων αναμνήσεων. Η παγωμένη Κηφισίας, το λεωφορείο που πήρα, τα αγωνιώδη τηλεφωνήματα, τα δάκρυα μέσα στο όχημα. Και κάποτε, η άφιξη στο Ασκληπιείο της Βούλας και το τι θα αντιμετώπιζα...


Ο μπαμπάς στα επείγοντα... Κουρασμένος, πονεμένος, σχεδόν ανήμπορος... Τον κοιτάζω με αγάπη. Δεν μπορώ να προσφέρω και πολλά, είμαι όμως εκεί. Και μετά οι γνώμες και οι απόψεις των γιατρών και η πλήρης σύγχυση. Το μεσημέρι με βρίσκει καθοδόν προς Ευαγγελισμό. Χαμός εκεί. Κόσμος, εφημερία, πανικός. Και μετά λίγο φως, αχνό μεν, φως δε. Και πάλι γιατροί, νοσοκόμες, ενέσεις, οροί και γνώμες! Εκατοντάδες γνώμες που μπορούν να σε οδηγήσουν στην απόλυτη παράνοια... Δεν θέλω να θυμάμαι αυτή την ημέρα...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου