Παρασκευή, 23 Φεβρουαρίου 2018

"ΣΥΡΡΑΞΗ" ΣΤΟ ΛΕΩΦΟΡΕΙΟ

Οταν χάνεται ο έλεγχος

Με τον συγκεκριμένο νεαρό βρισκόμαστε καθημερινά στην ίδια στάση, την ίδια ώρα. Εκείνος συνήθως παίρνει τη γραμμή του αεροδρομίου. Σήμερα όμως έχασε το λεωφορείο και επιβιβάστηκε σε αυτό που παίρνω κι εγώ. Στη γαλαρία καθόταν ένας... εναλλακτικός τύπος με μια κιθάρα στα χέρια. Τη γρατζουνούσε που και που. Κάποια στιγμή άρχισε να τραγουδάει κιόλας. Λίγο φάλτσος, λίγο ατάλαντος, αλλά οκ μέσα από τα ακουστικά μου δεν με ενοχλούσε και τόσο, περισσότερο με ενοχλούν όλοι όσοι μιλούν δυνατά στα κινητά τους τηλέφωνα λες και είναι μόνοι τους. Λίγο αργότερα έβγαλε από την τσέπη του ένα τσιγάρο και το άναψε! Εχω τεράστιο θέμα με το κάπνισμα στους κλειστούς δημόσιους χώρους! Σκέφτηκα να του πω να το σβήσει, να ενημερώσω τον οδηγό (ευτυχώς σήμερα "έπεσα" σε οδηγό που δεν κάπνιζε μέσα στο όχημα όπως κάνουν οι περισσότεροι συνάδελφοί του), όμως δεν είπα κάτι γιατί είμαι... κότα και δεν διεκδικώ τα δικαιώματά μου όπως θα 'πρεπε! Ο τύπος από τη στάση φανερά εκνευρισμένος του είπε να κάνει ησυχία, να σέβεται τους άλλους, εκεί πήρα κι εγώ θάρρος του είπα να σβήσει και το τσιγάρο του. Υπήρξε αναστάτωση. Ο... μουσικός είπε ότι έχουμε Δημοκρατία και θα κάνει ότι θέλει και ότι σε άλλα λεωφορεία τον παρακαλούν να παίξει και ότι στις συναυλίες καπνίζουν (ό,τι να 'ναι δηλαδή). Τελικά έσβησε το τσιγάρο. Ο τύπος από τη στάση συνέχισε να του φωνάζει, ο οδηγός τους πλησίασε και προσπάθησε να τους κάνει να χαλαρώσουν. Προς στιγμήν τα πράγματα ηρέμησαν.


Επειτα όμως ο "καλλιτέχνης" συνέχισε και πάλι να τραγουδά, να βρίζει, να φωνάζει και να προκαλεί και ο ίδιος συνεπιβάτης σηκώθηκε πάλι και του φώναξε. Ο άλλος τον είπε "ρεμάλι", του "δικού μου" του γύρισε το μάτι ανάποδα και κατευθύνθηκε εκ νέου προς το πίσω μέρος του οχήματος με απειλητικές διαθέσεις. Προσπάθησε να τον σταματήσει ένας άλλος επιβάτης, αλλά μάταια. Έπεσαν κάτι κλωτσιές και κάτι ανάποδες, ο οδηγός κάλεσε την αστυνομία και σταμάτησε το λεωφορείο στην άκρη του δρόμου... Στο άκουσμα της αστυνομίας τα πνεύματα ηρέμησαν κι ο "μουσικός" λούφαξε. Έβγαλε ένα στιλό κι άρχισε να γράφει κάτι. Έπειτα πλησίασε και πάλι προς το μέρος του άλλου και του έδωσε ένα χαρτί, προφανώς με τις... σκέψεις του λέγοντάς του να το διαβάσει, είναι 50 χρόνων και θα μπορούσε να είναι πατέρας του. Συνέχισε για λίγο να πηγαίνει πέρα δώθε, να "ψέλνει" και να λέει πως έλυσε τα ψυχολογικά του προβλήματα με τη μουσική. Λίγο μετά κατέβηκε στο Κορωπί και χάθηκε από τα μάτια μου. Σίγουρα ο "μουσικός" δεν ήταν στα καλά του, φάνηκε αυτό, όμως η απορία μου έμεινε: γιατί να μπεις σε μια διαδικασία να αφήσεις ένα τέτοιο άτομο να σε βγάλει από τα ρούχα σου, σχεδόν να σε κάνει να σαλτάρεις; Με απρόβλεπτες πολλές φορές συνέπειες γιατί δεν ξέρεις τι κουβαλά ο καθένας που συναντάς απέναντί σου. Ειλικρινά δεν ξέρω...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου