Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΟΤΗΤΑ

Τελευταίο παιχνίδι

Πότε είναι η τελευταία φορά που έπαιξες; Που έπαιξες σαν μικρό παιδί εννοώ! Με την καρδιά σου, με όλο σου το "είναι", με την ψυχή σου, σαν να μην υπάρχει αύριο! Κάνοντας μια γύρα στα σόσιαλ μίντια των άλλων έπεσα σε "τοίχο" φίλου που βρισκόταν μια φωτό που απεικόνιζε το εξής μήνυμα: «Κάποια στιγμή στην παιδική σου ηλικία εσύ και οι φίλοι σου μαζευτήκατε για να παίξετε μαζί για τελευταία φορά και κανείς σας δεν το ήξερε». Σε μερικές γραμμές ο Σolon τα είπε όλα...


Μίλησε για τη χαμένη αθωότητα*. Την παιδικότητα που δεν ξαναβρήκαμε ποτέ, ούτε καν στις στιγμές που παίζουμε με παιδάκια. Γιατί ακόμη και τώρα μπορεί να βρεθεί μια μέρα που θα παίξουμε με παιδιά, όχι όμως και σαν παιδιά. Κοιτάζω το μήνυμα της φωτό και στο μυαλό μου ακούγονται παιδικές φωνές. Αχ και να μπορούσα να παίξω πάλι σαν παιδί. Λίγο ακόμη...

* Σε δεύτερη ανάγνωση μπορείς να πεις πως το μήνυμα αυτό αφορά στους χαμένους έρωτες, στα χαμένα όνειρα, στις χαμένες στιγμές με τους λάθους ανθρώπους, στις χαμένες ευκαιρίες, στη χαμένη ζωή... Αλήθεια εάν ξαπαπήγαινες πίσω στον χρόνο, θα τα έκανες όλα πάλι έτσι ακριβώς όπως τα έκανες;

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου