Δευτέρα, 26 Μαρτίου 2018

ΓΙΑ ΤΗ ΣΟΦΙΑ

Αντίο φίλη

Β' Λυκείου, κάποτε. Στην τάξη όλοι 16χρονοι. Και μπαίνει εκείνη. Η Σοφία. 26 χρόνων. Στο παρελθόν είχε σταματήσει το σχολείο λόγω μιας αρρώστιας και τότε έχασε τη χρονιά. Εκτοτε έγινε νοσοκόμα, όμως για να προχωρήσει στο επάγγελμά της χρειαζόταν απολυτήριο Λυκείου. Και ξανακάθισε στα θρανία. Και γίναμε συμμαθητές. Και καθόμασταν δίπλα δίπλα. Και μέναμε στον ίδιο δρόμο. Και κάναμε παρέα. Τη θαύμαζα τη Σοφία. Είχε έναν μικρό γιο, τον Βαγγέλη, ήταν παντρεμένη, είχε και τη δουλειά της. Θυμάμαι που πολλές φορές ερχόταν στο σχολείο μετά από νυχτερινή βάρδια στο νοσοκομείο. Άυπνη, κουρασμένη, μα πάντα γελαστή, φιλική, μητρική φιγούρα και πλακατζού. Ηταν όμως άτυχη στην προσωπική της ζωή... Πολύ άτυχη. Παρά το διαζύγιό της όμως, δεν έχανε ποτέ το χαμόγελο και την αισιοδοξία της.


Τον Φεβρουάριο του 2017 -τότε που ο μπαμπάς μου έδινε τη μεγάλη μάχη να κρατηθεί στη ζωή- την κάλεσα στο τηλέφωνο για να της ζητήσω μια συμβουλή. Το σήκωσε ο γιος της. Μου είπε ένα ξερό "ξεκουράζεται". Απόρησα. Μετά από λίγο με πήρε εκείνη. Μου είπε πως είχε κάνει μια επέμβαση στο κεφάλι και πως χρειαζόταν χρόνο να συνέλθει. Μιλήσαμε άλλες δύο φορές. Δεν ξαναβρεθήκαμε, ούτε συναντηθήκαμε ποτέ στην παραλία μας για μπάνιο. Η Σοφία επέστρεψε στο πατρικό της στα Τρίκαλα για να τη φροντίσει η μητέρα της. Ανησυχούσα, όμως σεβάστηκα την επιθυμία της να επικοινωνήσει εκείνη μαζί μου όταν νιώσει καλύτερα. Την κάλεσα τον περασμένο Σεπτέμβριο στην ονομαστική της εορτή. Δεν το σήκωσε ποτέ... Έφυγε από τη ζωή μερικές εβδομάδες αργότερα. Το έμαθα χθες... Γλυκιά μου Σοφία... Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις πλάκες μας, τα σκονάκια μας στα διαγωνίσματα, τις βόλτες μας, τις κουβέντες μας... Και θα λυπάμαι για κάθε φορά που κανονίζαμε καφέ και δεν καταφέρναμε ποτέ να βρεθούμε. Α ρε Σοφία μου...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου