Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Ζώντας το δράμα του άλλου

Θέλοντας και μη στα ΜΜΜ ακούς τις προσωπικές ιστορίες των συνεπιβατών σου καθώς εκείνοι μιλούν δυνατά στα κινητά τους. Οπως σήμερα για παράδειγμα που ενώ είχα ακουστικά στα αυτιά μου ο ήχος της φωνής της από πίσω μου με έκανε να τα βγάλω για να δω τι συμβαίνει. Υπήρχε μια ένταση στο τηλεφωνήμά της. Η κυρία σχετικά μεγάλης ηλικίας μιλούσε με τη μητέρα της με έντονο ύφος και η κουβέντα ξεκίνησε από τα περιουσιακά. «Δεν διεκδικώ τίποτα μαμά», είπε κι εγώ κατάλαβα πως θα πάει μακριά η βαλίτσα. Οσο προχωρούσε η κουβέντα η κόρη ανέβαζε τους τόνους, ήμασταν και στο πίσω μέρος του λεωφορείου που έχει περισσότερη φασαρία λόγω των μηχανών. «Μαμά δεν έχεις τίποτα. Ο γιατρός είπε να πάρεις τη μαγκούρα και να βγεις λίγο έξω να περπατήσεις. Πήγαινε στην εκκλησία να ανάψεις ένα κερί. Μας παιδεύεις τρεις ανθρώπους. Χαιρέτα μας τον πλάτανο. Αντε γεια», κατέληξε και της έκλεισε το τηλέφωνο. Εμεινα να κοιτάζω το κενό σκεπτόμενος πόσο άσχημα μπορεί να μιλάμε στους γονείς μας, πόσο καμιά φορά σε φτάνουν κι εκείνοι στα όριά σου και πόσο τελικά είναι δύσκολο για ένα παιδί, όσο μεγάλης ηλικίας και να είναι, να νταντέψει έναν γονιό.


Από τις σκέψεις μου με έκοψε και πάλι η ίδια κυρία που είχε καλέσει μια φίλη της για να πει τον πόνο της, όμως εκεί πια δεν άντεξα άλλο. Σηκώθηκα και πήγα στο μπροστινό μέρος του λεωφορείου, όχι δηλαδή πως κι εκεί δεν ακουγόταν, αλλά η ενόχληση ήταν σαφώς λιγότερο. Ευτυχώς που και ο οδηγός δεν κάπνιζε και το υπόλοιπο της διαδρομής μου έγινε πιο ευχάριστο...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου